(॥పల్లవి॥)
విన్నపము లేమి సేసే వేగినంతాను
మన్నించి రక్షించే నీ మహిమలే ఘనము
(॥విన్న॥)
నీవంక నేరమి గద్దా నేనే అపరాధిని
దేవ నే జడుఁడఁగాన తెలుసుకోను
వావాత మీగురుఁ డాడేవాక్యము నీయాధీనము
పావనమైన నీపలుకెల్లా సత్యము
(॥విన్న॥)
మంచితనమల్లా నీదె మాయదారివాఁడ నేను
చంచలుఁడఁ గనక వివా(చా?)రించుకోను
అంచల నీదాసుని ఆనతి యమోఘము
యెంచ నీవిచ్చిన వరమెం(మిం?)దుకంటే బలువు
(॥విన్న॥)
కరుణెల్లా నీసొమ్ము కఠినచిత్తము నాది
నరుఁడఁ గనక అట్టె యరసుకోను
పరగ మా జనకుని ప్రతిజ్ఞయు నీపంపు
నిరతి శ్రీవేంకటేశ నీపంతము సతము
(||pallavi||)
vinnabamu lemi sese veginaṁtānu
manniṁchi rakṣhiṁche nī mahimale ghanamu
(||vinna||)
nīvaṁka nerami gaddā nene abarādhini
deva ne jaḍum̐ḍam̐gāna tĕlusugonu
vāvāda mīgurum̐ ḍāḍevākyamu nīyādhīnamu
pāvanamaina nībalugĕllā satyamu
(||vinna||)
maṁchidanamallā nīdĕ māyadārivām̐ḍa nenu
saṁchalum̐ḍam̐ ganaga vivā(sā?)riṁchugonu
aṁchala nīdāsuni ānadi yamoghamu
yĕṁcha nīvichchina varamĕṁ(miṁ?)dugaṁṭe baluvu
(||vinna||)
karuṇĕllā nīsŏmmu kaṭhinasittamu nādi
narum̐ḍam̐ ganaga aṭṭĕ yarasugonu
paraga mā janaguni pradijñayu nībaṁpu
niradi śhrīveṁkaḍeśha nībaṁtamu sadamu