(॥పల్లవి॥)
ఉపకారమింతేకాని వొరటుగాదు
కపటాలు మాని సతిఁ గాఁగిలించవయ్యా
(॥ఉప॥)
మంకుగాదు చెలియ నీమనసు చూచేనంటా
వుంకువ సిగ్గులతోడ నూరకున్నది
సంకెగాదు నిన్నుఁ దనచన్నులు నాటించితేను
అంకెఁ గుమ్మెలయ్యీనంటా నట్టె మూసెఁ బయ్యద
(॥ఉప॥)
తిట్టుగాదు నీగుణము తెలుసుకొనవలసి
బెట్టీమాటలనిన్నుఁ బెదవులను
ఱట్టుసేయదాపె నిన్నాఱడిఁ బెనఁగకున్న
దిట్టతనము నేరక దిగేవంటాను
(॥ఉప॥)
గబ్బితనములుగాదు కాఁగిలించి పట్టినిన్ను
తబ్బిబ్బుగాకుండ రతిఁదనిపేనంటా
అబ్బురపు శ్రీవేంకటాధిప నిన్నుఁగలసె
జొబ్బిలఁ బ్రేమము నీకుఁ జూపేనంటాను
(||pallavi||)
ubagāramiṁtegāni vŏraḍugādu
kabaḍālu māni sadim̐ gām̐giliṁchavayyā
(||uba||)
maṁkugādu sĕliya nīmanasu sūsenaṁṭā
vuṁkuva sigguladoḍa nūragunnadi
saṁkĕgādu ninnum̐ danasannulu nāḍiṁchidenu
aṁkĕm̐ gummĕlayyīnaṁṭā naṭṭĕ mūsĕm̐ bayyada
(||uba||)
tiṭṭugādu nīguṇamu tĕlusugŏnavalasi
bĕṭṭīmāḍalaninnum̐ bĕdavulanu
ṟaṭṭuseyadābĕ ninnāṟaḍim̐ bĕnam̐gagunna
diṭṭadanamu neraga digevaṁṭānu
(||uba||)
gabbidanamulugādu kām̐giliṁchi paṭṭininnu
tabbibbugāguṁḍa radim̐danibenaṁṭā
abburabu śhrīveṁkaḍādhiba ninnum̐galasĕ
jŏbbilam̐ bremamu nīgum̐ jūbenaṁṭānu