తెలిసియుఁ దెలియను తెగదీ చిక్కేమిటాను
(॥పల్లవి॥)
తెలిసియుఁ దెలియను తెగదీ చిక్కేమిటాను
కలకాల మిందుననే గరివడె బ్రదుకు
(॥తెలి॥)
దేహముపై రోఁత తెలుసుకొనేటి వేళ
ఆహా యిదే హేయమై తోఁచును
మోహించి విషయాల మునిఁగిన వేళ నిదే
యీహల నంతటిలోనే ఇతవులై వుండును
(॥తెలి॥)
చదివి నేఁ బురాణాలు సారెకు వినేటి వేళ
అదివో విరతి ఘనమై వుండును
కదిసి సంసార సుఖకాంక్షలఁ బొందేటి వేళ
మది నన్నియు మరచి మద మెక్కి వుండును
(॥తెలి॥)
యెక్కడిది వివేక మెవ్వరు గెలిచినారు
చక్కఁ బొడవెక్కించు చరిఁ దోసును
దిక్కు నీవే శ్రీవేంకటదేవుఁడ నీ శరణంటే
యెక్కువ బ్రదుకుఁదోవ యిదియే కలది
(||pallavi||)
tĕlisiyum̐ dĕliyanu tĕgadī sikkemiḍānu
kalagāla miṁdunane garivaḍĕ bradugu
(||tĕli||)
dehamubai rom̐ta tĕlusugŏneḍi veḽa
āhā yide heyamai tom̐sunu
mohiṁchi viṣhayāla munim̐gina veḽa nide
yīhala naṁtaḍilone idavulai vuṁḍunu
(||tĕli||)
sadivi nem̐ burāṇālu sārĕgu vineḍi veḽa
adivo viradi ghanamai vuṁḍunu
kadisi saṁsāra sukhagāṁkṣhalam̐ bŏṁdeḍi veḽa
madi nanniyu marasi mada mĕkki vuṁḍunu
(||tĕli||)
yĕkkaḍidi vivega mĕvvaru gĕlisināru
sakkam̐ bŏḍavĕkkiṁchu sarim̐ dosunu
dikku nīve śhrīveṁkaḍadevum̐ḍa nī śharaṇaṁṭe
yĕkkuva bradugum̐dova yidiye kaladi