తనకేమి విచారమే తా నిన్నిటా బలువుఁడు
(॥పల్లవి॥)
తనకేమి విచారమే తా నిన్నిటా బలువుఁడు
మనసునఁ బెట్టి మమ్ము మన్నించుమనవే
(॥తన॥)
యేళ్ళవెనుకచాలు యెదుటనే ఫలియించె
రాళ్ళపై నడపులు రట్టుకెక్కెను
తాళ్ళపై చప్పుడుకు తగనిమూకలుగూడె
నీళ్ళపైఁ జొప్పులనె నెరవేరెఁ బనులు
(॥తన॥)
కొండపైఁ బుట్టినవాదు గొప్పయమ్ముమొనఁ దీరె
యెండ పంటివానికులమేలె లోకము
వెండిశికరమువాని వెఱ్ఱియీవి తుదముట్టె
వండనికూటివారికి వైపాయఁ బనులు
(॥తన॥)
పాముశిరసుపైసొమ్ము బలురామరాజ్యమాయ
దోమటివిందులవాదు దొడ్డవారైరి
సేమముతోనుండనీవె శ్రీ వెంకటేశుఁడు దాను
తామసములెల్లఁ బాసె దక్కెనిఁకఁ బనులు
(||pallavi||)
tanagemi visārame tā ninniḍā baluvum̐ḍu
manasunam̐ bĕṭṭi mammu manniṁchumanave
(||tana||)
yeḽḽavĕnugasālu yĕduḍane phaliyiṁchĕ
rāḽḽabai naḍabulu raṭṭugĕkkĕnu
tāḽḽabai sappuḍugu taganimūgalugūḍĕ
nīḽḽabaim̐ jŏppulanĕ nĕraverĕm̐ banulu
(||tana||)
kŏṁḍabaim̐ buṭṭinavādu gŏppayammumŏnam̐ dīrĕ
yĕṁḍa paṁṭivānigulamelĕ logamu
vĕṁḍiśhigaramuvāni vĕṭriyīvi tudamuṭṭĕ
vaṁḍanigūḍivārigi vaibāyam̐ banulu
(||tana||)
pāmuśhirasubaisŏmmu balurāmarājyamāya
domaḍiviṁdulavādu dŏḍḍavārairi
semamudonuṁḍanīvĕ śhrī vĕṁkaḍeśhum̐ḍu dānu
tāmasamulĕllam̐ bāsĕ dakkĕnim̐kam̐ banulu