తన కెదురాడేనా తన మేలుదాన నేను
(॥పల్లవి॥)
తన కెదురాడేనా తన మేలుదాన నేను
మనలో నొరయనేల మన్నించమనవే
(॥తన॥)
చెప్పఁ జెప్పఁ గొత్తలాయ చేరి తన సుద్దులెల్లా
అప్పుడే నే వింటిని రమ్మనవే నీవు
వుప్పుచిం దినుమడాయ వొద్దనేనా యెట్ల్తెనా
తప్పు లెంచఁ జనిలేదు తనిసితి నేను
(॥తన॥)
చూడఁ జూడ సోద్యమాయ సొరిది దన చేఁతలు
యీడనుండే కంటి నిఁక నేమీ నననే
వేడుకకు వెలలేదు వెంగెమాడేదానగాను
గోడలేని చిత్తఱువు కొసరేనా నేను
(॥తన॥)
సేయఁ జేయ రాసులాయ చెల్లెఁ దన వలపులు
పాయక నే నియ్యకొంటిఁ బదరనేలే
ఱాయి గిలిగించితేను ఱట్టౌ శ్రీవేంకటేశుఁ -
డీయడ నన్నేలినాఁడు యెరిఁగితి నేను
(||pallavi||)
tana kĕdurāḍenā tana meludāna nenu
manalo nŏrayanela manniṁchamanave
(||tana||)
sĕppam̐ jĕppam̐ gŏttalāya seri tana suddulĕllā
appuḍe ne viṁṭini rammanave nīvu
vuppusiṁ dinumaḍāya vŏddanenā yĕṭldĕnā
tappu lĕṁcham̐ janiledu tanisidi nenu
(||tana||)
sūḍam̐ jūḍa sodyamāya sŏridi dana sem̐talu
yīḍanuṁḍe kaṁṭi nim̐ka nemī nanane
veḍugagu vĕlaledu vĕṁgĕmāḍedānagānu
goḍaleni sittaṟuvu kŏsarenā nenu
(||tana||)
seyam̐ jeya rāsulāya sĕllĕm̐ dana valabulu
pāyaga ne niyyagŏṁṭim̐ badaranele
ṟāyi giligiṁchidenu ṟaṭṭau śhrīveṁkaḍeśhum̐ -
ḍīyaḍa nannelinām̐ḍu yĕrim̐gidi nenu