(॥పల్లవి॥)
తన దేవులఁ గానా తన కెందురాడేనా
తనిపి రతుల నిట్టె దప్పి దేర్చుమనవే
(॥తన॥)
చందురుని వెన్నెలల జాలినేల తోసీనే
మందానిలు వేఁడికేల మైకొలిపీనే
అంది కోవిల కూఁతకు నడ్డమేల తోసీనే
యిందుకు విచ్చేసి నన్ను నీడేరుచు మనవే
(॥తన॥)
చిలుకలపలుకులఁ జిమ్మిరేపించినేలే
అలినాదములకేల యప్పగించీనే
పలుగోరువంకలబారినేల పెట్టీనే
తలకొని నన్ను నేలి దయఁజూడు మనవే
(॥తన॥)
మనసిజతాపమున మరలింపించు మనవే
చనవిచ్చి వసంతునిఁ జల్లజేయు మనవే
యెనసి శ్రీవేంకటేశుఁ డిదె తానె వచ్చి నన్ను
మనికై నావద్దనుండి మన్నించు మనవే
(||pallavi||)
tana devulam̐ gānā tana kĕṁdurāḍenā
tanibi radula niṭṭĕ dappi dersumanave
(||tana||)
saṁduruni vĕnnĕlala jālinela tosīne
maṁdānilu vem̐ḍigela maigŏlibīne
aṁdi kovila kūm̐tagu naḍḍamela tosīne
yiṁdugu vichchesi nannu nīḍerusu manave
(||tana||)
silugalabalugulam̐ jimmirebiṁchinele
alinādamulagela yappagiṁchīne
palugoruvaṁkalabārinela pĕṭṭīne
talagŏni nannu neli dayam̐jūḍu manave
(||tana||)
manasijadābamuna maraliṁpiṁchu manave
sanavichchi vasaṁtunim̐ jallajeyu manave
yĕnasi śhrīveṁkaḍeśhum̐ ḍidĕ tānĕ vachchi nannu
manigai nāvaddanuṁḍi manniṁchu manave