(॥పల్లవి॥)
తహతహలిన్నిటికి తానే మూలము గాన
సహజాన నూరకున్న సంతతము సుఖము
(॥తహ॥)
భారమైన పదివేలు పనులు గడించుకొంటే
సారెసారె నలయించకపోవు
తీరనియాసోదము దేహములో నించుకొంటే
వూరూరఁ దిప్పితిప్పి వొరయక మానవు
(॥తహ॥)
వుండివుండి కిందుమీఁదు వుపమఁ జింతించుకొంటే
వుండుఁబో మంచముకింద నొకనూయి
కొండంతదొరతనము కోరి మీఁద వేసుకొంటే
నండనే యాబహురూప మాడకపోదు
(॥తహ॥)
మనసురానివైన మంచివి చేసుకొంటే
తినఁదిన వేమైన దీపవును
తనిసి శ్రీవేంకటేశు దాసానదాసుఁడైతే
యెనయుచు నేపని కెదురే లేదు
(||pallavi||)
tahadahalinniḍigi tāne mūlamu gāna
sahajāna nūragunna saṁtadamu sukhamu
(||taha||)
bhāramaina padivelu panulu gaḍiṁchugŏṁṭe
sārĕsārĕ nalayiṁchagabovu
tīraniyāsodamu dehamulo niṁchugŏṁṭe
vūrūram̐ dippidippi vŏrayaga mānavu
(||taha||)
vuṁḍivuṁḍi kiṁdumīm̐du vubamam̐ jiṁtiṁchugŏṁṭe
vuṁḍum̐bo maṁchamugiṁda nŏganūyi
kŏṁḍaṁtadŏradanamu kori mīm̐da vesugŏṁṭe
naṁḍane yābahurūba māḍagabodu
(||taha||)
manasurānivaina maṁchivi sesugŏṁṭe
tinam̐dina vemaina dībavunu
tanisi śhrīveṁkaḍeśhu dāsānadāsum̐ḍaide
yĕnayusu nebani kĕdure ledu