(॥పల్లవి॥)
శరణాగత వజ్రపంజర బిరు దది నీది
కరుణానిధివై కావవే నేఁడు
(॥శరణా॥)
ప్రళయకాలమునాఁడు బ్రహ్మాండకోట్లు
సొలవక నీకుక్షి చొచ్చినట్టు
చెలఁగి నీమరఁగున శ్రీ వేంకటాద్రిమీఁద
యిల నరలోకమెల్ల నెక్కెఁ గావవే
(॥శరణా॥)
అసురబాధకుఁగా నఖిలదేవతలును
కొసరుచు మొరవెట్టగూడినట్టు
ముసరి కోనేటిదండ మూఁకలు మూఁకలుగట్టి
విసిగి ప్రాణులు విన్నవించేరు గావవే
(॥శరణా॥)
జీవులఁ బుట్టించునాఁడు చేరి యా యా నెలవుల
నీవలన జనులెల్ల నిలిచినట్టు
శ్రీ వేంకటేశ నిన్నుఁ జేరినట్టివారి నెల్ల
తావుల నిలిపి యిట్టే దయఁగావవే
(||pallavi||)
śharaṇāgada vajrabaṁjara biru dadi nīdi
karuṇānidhivai kāvave nem̐ḍu
(||śharaṇā||)
praḽayagālamunām̐ḍu brahmāṁḍagoṭlu
sŏlavaga nīgukṣhi sŏchchinaṭṭu
sĕlam̐gi nīmaram̐guna śhrī veṁkaḍādrimīm̐da
yila naralogamĕlla nĕkkĕm̐ gāvave
(||śharaṇā||)
asurabādhagum̐gā nakhiladevadalunu
kŏsarusu mŏravĕṭṭagūḍinaṭṭu
musari koneḍidaṁḍa mūm̐kalu mūm̐kalugaṭṭi
visigi prāṇulu vinnaviṁcheru gāvave
(||śharaṇā||)
jīvulam̐ buṭṭiṁchunām̐ḍu seri yā yā nĕlavula
nīvalana janulĕlla nilisinaṭṭu
śhrī veṁkaḍeśha ninnum̐ jerinaṭṭivāri nĕlla
tāvula nilibi yiṭṭe dayam̐gāvave