సర్వాంతరాత్ముఁడవు శరణాగతుఁడ నేను
(॥పల్లవి॥)
సర్వాంతరాత్ముఁడవు శరణాగతుఁడ నేను
సర్వాపరాధినైతి చాలుఁజాలు నయ్యా
(॥సర్మాం॥)
వూరకున్న జీవునికి వొక్కొక్క స్వతంత్ర మిచ్చి
కోరేటి యపరాధాలు కొన్ని వేసి
నేరకుంటే నరకము నేరిచితే సర్గమంటా
దూరవేసే వింతేకాక దోష మెవ్వరిదయ్యా
(॥సర్మాం॥)
మనసు చూడవలసి మాయలు నీవే కప్పి
జనులకు విషయాలు చవులు చూపి
కనుఁగొంటే మోక్షమిచ్చి కానకుంటె కర్మమిచ్చి
ఘనము సేసే విందు గర్త లెవ్వరయ్యా
(॥సర్మాం॥)
వున్నారు ప్రాణులెల్లా నొక్కనీ గర్భములోనే
కన్న కన్న భ్రమతలే కల్పించి
యిన్నిటా శ్రీవేంకటేశ యేలితివి మమ్ము నిట్టె
నిన్ను నన్ను నెంచుకొంటే నీకే తెలుసునయ్యా
(||pallavi||)
sarvāṁtarātmum̐ḍavu śharaṇāgadum̐ḍa nenu
sarvābarādhinaidi sālum̐jālu nayyā
(||sarmāṁ||)
vūragunna jīvunigi vŏkkŏkka svadaṁtra michchi
koreḍi yabarādhālu kŏnni vesi
neraguṁṭe naragamu neriside sargamaṁṭā
dūravese viṁtegāga doṣha mĕvvaridayyā
(||sarmāṁ||)
manasu sūḍavalasi māyalu nīve kappi
janulagu viṣhayālu savulu sūbi
kanum̐gŏṁṭe mokṣhamichchi kānaguṁṭĕ karmamichchi
ghanamu sese viṁdu garda lĕvvarayyā
(||sarmāṁ||)
vunnāru prāṇulĕllā nŏkkanī garbhamulone
kanna kanna bhramadale kalbiṁchi
yinniḍā śhrīveṁkaḍeśha yelidivi mammu niṭṭĕ
ninnu nannu nĕṁchugŏṁṭe nīge tĕlusunayyā