(॥పల్లవి॥)
సంసారినైన నాకు సహజమే
కంసారి నే నిందుకెల్లాఁ గాదని వగవను
(॥సంసా॥)
నరుఁడనైననాకు నానాసుఖదుఃఖములు
సరి ననుభవించేది సహజమే
హరిని శరణాగతులైనమీఁద బరాభవ-
మరయ నిన్నంటునని అందుకే లోగేను
(॥సంసా॥)
పుట్టిననాకు గర్మపు పొంగుకు లోనైనవాఁడ
జట్టిగాఁ గట్టువడుట సహజమే
యిట్టే నీవారికి మోక్షమిత్తునన్న నీమాట
పట్టు వోయీనోయని పంకించే నే నిపుడు
(॥సంసా॥)
మాయకులోనైననాకు మత్తుఁడనై యిన్నాళ్లు
చాయకు రానిదెల్లా సహజమే
యీయెడ శ్రీవేంకటేశ యేలితివి నన్ను నీవు
మోయరానినేను నీకు మోపని వీఁగేను
(||pallavi||)
saṁsārinaina nāgu sahajame
kaṁsāri ne niṁdugĕllām̐ gādani vagavanu
(||saṁsā||)
narum̐ḍanainanāgu nānāsukhaduḥkhamulu
sari nanubhaviṁchedi sahajame
harini śharaṇāgadulainamīm̐da barābhava-
maraya ninnaṁṭunani aṁduge logenu
(||saṁsā||)
puṭṭinanāgu garmabu pŏṁgugu lonainavām̐ḍa
jaṭṭigām̐ gaṭṭuvaḍuḍa sahajame
yiṭṭe nīvārigi mokṣhamittunanna nīmāḍa
paṭṭu voyīnoyani paṁkiṁche ne nibuḍu
(||saṁsā||)
māyagulonainanāgu mattum̐ḍanai yinnāḽlu
sāyagu rānidĕllā sahajame
yīyĕḍa śhrīveṁkaḍeśha yelidivi nannu nīvu
moyarāninenu nīgu mobani vīm̐genu