పెక్కు లంపటాల మనసు పేదవైతివి నీకు
(॥పల్లవి॥)
పెక్కు లంపటాల మనసు పేదవైతివి నీకు
నెక్కడా నెవ్వరులేరు యేమిసేతువయ్యా
(॥పెక్కు॥)
కన్నుమూయఁ బొద్దులేదు, కాలు చాఁచ నిమ్ములేదు
మన్నుదవ్వి కిందనైన మనికి లేదు
మున్నిటివలెనే గోరుమోపనైనఁ జోటు లేదు
యిన్నిటా నిట్లానైతి వేమి సేతువయ్యా
(॥పెక్కు॥)
అడుగిడఁగ నవ్వల లేదు, అండనైన నుండలేదు
పుడమిఁ గూడు గుడువనైనఁ బొద్దులేదు
వెడఁగుఁదనము విడువలేదు, వేదమైనఁ జదువలేదు
యెడపఁదడప నిట్ల నీకు నేమిసేతువయ్యా
(॥పెక్కు॥)
వుప్పరములు మానియైన నుండలేదు లోకమందు
నిప్పుడైన నీవిహర మిట్ల నాయను
చెప్పనరుదు నీగుణాలు శ్రీవేంకటేశ యిట్ల-
నెప్పుడును ఘనుఁడ వరయ నేమిసేతువయ్యా
(||pallavi||)
pĕkku laṁpaḍāla manasu pedavaidivi nīgu
nĕkkaḍā nĕvvaruleru yemiseduvayyā
(||pĕkku||)
kannumūyam̐ bŏdduledu, kālu sām̐sa nimmuledu
mannudavvi kiṁdanaina manigi ledu
munniḍivalĕne gorumobanainam̐ joḍu ledu
yinniḍā niṭlānaidi vemi seduvayyā
(||pĕkku||)
aḍugiḍam̐ga navvala ledu, aṁḍanaina nuṁḍaledu
puḍamim̐ gūḍu guḍuvanainam̐ bŏdduledu
vĕḍam̐gum̐danamu viḍuvaledu, vedamainam̐ jaduvaledu
yĕḍabam̐daḍaba niṭla nīgu nemiseduvayyā
(||pĕkku||)
vupparamulu māniyaina nuṁḍaledu logamaṁdu
nippuḍaina nīvihara miṭla nāyanu
sĕppanarudu nīguṇālu śhrīveṁkaḍeśha yiṭla-
nĕppuḍunu ghanum̐ḍa varaya nemiseduvayyā