(॥పల్లవి॥)
పచ్చిదేరెఁ బనులు పమ్ముఁ జూపు మొనలు
హెచ్చె నిదె నా మాట లియ్యకొనరాదా
(॥పచ్చి॥)
చెక్కుల నీ మెరుఁగు చిత్తజుని కరఁగు
యెక్కువ సిగ్గులఁ దల యేలవంచేవే
తక్కులేలె యింకను తగులాయ బొంకను
చక్కని నీ కెమ్మోవి చవిచూపరాదా
(॥పచ్చి॥)
మొలక నీ నగవు మోహముల తగవు
చెలఁగి నీ వది యేల చేతఁ గప్పేవే
పిలువవే యింటికి ప్రియమాయఁ గంటికి
తలఁచుక నీమాటకు దయఁజూడరాదా
(॥పచ్చి॥)
జంటల నీ చన్నులు జవ్వనపు టెన్నులు
అంటఁగాఁ బయ్యద నేల అట్టె మూసేవే
వెంటనే కూడితివి శ్రీవెంకటేశుఁడను నేను
పెంటలుగ నిట్లానె పెనఁగఁగరాదా
(||pallavi||)
pachchiderĕm̐ banulu pammum̐ jūbu mŏnalu
hĕchchĕ nidĕ nā māḍa liyyagŏnarādā
(||pachchi||)
sĕkkula nī mĕrum̐gu sittajuni karam̐gu
yĕkkuva siggulam̐ dala yelavaṁcheve
takkulelĕ yiṁkanu tagulāya bŏṁkanu
sakkani nī kĕmmovi savisūbarādā
(||pachchi||)
mŏlaga nī nagavu mohamula tagavu
sĕlam̐gi nī vadi yela sedam̐ gappeve
piluvave yiṁṭigi priyamāyam̐ gaṁṭigi
talam̐suga nīmāḍagu dayam̐jūḍarādā
(||pachchi||)
jaṁṭala nī sannulu javvanabu ṭĕnnulu
aṁṭam̐gām̐ bayyada nela aṭṭĕ mūseve
vĕṁṭane kūḍidivi śhrīvĕṁkaḍeśhum̐ḍanu nenu
pĕṁṭaluga niṭlānĕ pĕnam̐gam̐garādā