ఓరుపు గలవారికి వోరుచుకొంటేనే మేలు
(॥పల్లవి॥)
ఓరుపు గలవారికి వోరుచుకొంటేనే మేలు
యేరితేను మలిగండ్లు యెందులోను లేవే
(॥ఓరు॥)
నారమణునిపైఁ జాడి నాతోనేమి చేప్పేరే
తేరకొన నాచేనేల తిట్టించేరే
గోరుమేననుండదంటా గురుతులేమి చూపేరే
తారి బియ్యము దంచితే తవుడు వెళ్ళకుండునా
(॥ఓరు॥)
భావమిద్దరికొక్కటే పగలేల పుట్టించేరే
ఆవేళ నాచే వెంగెములాడించనేలే
మోవనాడె తని మర్మము లేల తలఁపించేరే
భావించ రత్నాకరానఁ బచ్చి గుల్లలుండవా
(॥ఓరు॥)
గక్కన శ్రీ వేంకటేశుఁ గడునేల నవ్వించేరే
వొక్కటైతేఁ జన్నులచే నొత్తించేరేలే
పెక్కురతులలోనేల పిరివీకు సేయించేరే
గక్కన నీళ్ళ నీడ గానరాక మానునా
(||pallavi||)
orubu galavārigi vorusugŏṁṭene melu
yeridenu maligaṁḍlu yĕṁdulonu leve
(||oru||)
nāramaṇunibaim̐ jāḍi nādonemi seppere
teragŏna nāsenela tiṭṭiṁchere
gorumenanuṁḍadaṁṭā gurudulemi sūbere
tāri biyyamu daṁchide tavuḍu vĕḽḽaguṁḍunā
(||oru||)
bhāvamiddarigŏkkaḍe pagalela puṭṭiṁchere
āveḽa nāse vĕṁgĕmulāḍiṁchanele
movanāḍĕ tani marmamu lela talam̐piṁchere
bhāviṁcha ratnāgarānam̐ bachchi gullaluṁḍavā
(||oru||)
gakkana śhrī veṁkaḍeśhum̐ gaḍunela navviṁchere
vŏkkaḍaidem̐ jannulase nŏttiṁcherele
pĕkkuradulalonela pirivīgu seyiṁchere
gakkana nīḽḽa nīḍa gānarāga mānunā