ఒక్కమాటు శరణుని వుండేనింతే కాక
(॥పల్లవి॥)
ఒక్కమాటు శరణుని వుండేనింతే కాక
పెక్కు విధముల నెట్టు పెనఁగేనయ్యా
(॥ఒక్క॥)
నాలికె వొక్కటే నీ నామము లనంతము
పోలించి నే నిన్నెట్టు పొగడేదయ్యా
వోలి నాకన్నులు రెండే వొగి నీ మూర్తులు పెక్కు
సోలి నే నిన్నెటువలెఁ జూచెదనయ్యా
(॥ఒక్క॥)
వట్ట నా చేతులు రెండే పదములు నీకుఁ బెక్కు
వొట్టి నిన్నుఁ బూజించ నోపికేదయ్యా
గట్టి నాచెవు లిసుమంత కథలు నీకవియెన్నో
పట్టపు నేనెట్టు విని భజియించేనయ్యా
(॥ఒక్క॥)
యేమిటాఁ జిక్కవు నీవు యింత దేవుఁడవుగాన
కామించి నీడాగు మోచి గతిగ నేను
యీ మేర శ్రీవేంకటేశ నీవే నన్నుఁ గావు
దీమసాన నిఁక వేరేతెరువు లేదయ్యా
(||pallavi||)
ŏkkamāḍu śharaṇuni vuṁḍeniṁte kāga
pĕkku vidhamula nĕṭṭu pĕnam̐genayyā
(||ŏkka||)
nāligĕ vŏkkaḍe nī nāmamu lanaṁtamu
poliṁchi ne ninnĕṭṭu pŏgaḍedayyā
voli nāgannulu rĕṁḍe vŏgi nī mūrdulu pĕkku
soli ne ninnĕḍuvalĕm̐ jūsĕdanayyā
(||ŏkka||)
vaṭṭa nā sedulu rĕṁḍe padamulu nīgum̐ bĕkku
vŏṭṭi ninnum̐ būjiṁcha nobigedayyā
gaṭṭi nāsĕvu lisumaṁta kathalu nīgaviyĕnno
paṭṭabu nenĕṭṭu vini bhajiyiṁchenayyā
(||ŏkka||)
yemiḍām̐ jikkavu nīvu yiṁta devum̐ḍavugāna
kāmiṁchi nīḍāgu mosi gadiga nenu
yī mera śhrīveṁkaḍeśha nīve nannum̐ gāvu
dīmasāna nim̐ka veredĕruvu ledayyā