(॥పల్లవి॥)
ఓడవిడిచి వదర వూరకేల పట్టేవు
గోడ గడుగ నడుసే కురిసీ నో మనసా
(॥ఓడ॥)
చిత్తము లోపలనున్న చింతామణి యీహరి
యిత్తలఁ గోరినవెల్లా నియ్యఁగాను
తత్తరించి తలఁచక దవ్వువోయి పరులకు
దెత్తివై యేల నోళ్లు దెరిచేవో మనసా
(॥ఓడ॥)
కన్ను లెదుటనే హరి కల్పవృక్షమై యుండి
మన్నించి లోకమెరఁగ మనుపఁగాను
యెన్ని వలసిన మరి యీతనినే యడుగక
కన్నవారి నేలడుగఁ గటకటా మనసా
(॥ఓడ॥)
శ్రీవేంకటేశుఁడే మనచేతి పరుసమై యుండి
తావున నిహపరాలు తానియ్యఁగాను
భావించి మొక్కక వేరే బద్ధులైన జీవులను
దావతిపడుచు నేల తగిలేవో మనసా
(||pallavi||)
oḍaviḍisi vadara vūragela paṭṭevu
goḍa gaḍuga naḍuse kurisī no manasā
(||oḍa||)
sittamu lobalanunna siṁtāmaṇi yīhari
yittalam̐ gorinavĕllā niyyam̐gānu
tattariṁchi talam̐saga davvuvoyi parulagu
dĕttivai yela noḽlu dĕrisevo manasā
(||oḍa||)
kannu lĕduḍane hari kalbavṛkṣhamai yuṁḍi
manniṁchi logamĕram̐ga manubam̐gānu
yĕnni valasina mari yīdanine yaḍugaga
kannavāri nelaḍugam̐ gaḍagaḍā manasā
(||oḍa||)
śhrīveṁkaḍeśhum̐ḍe manasedi parusamai yuṁḍi
tāvuna nihabarālu tāniyyam̐gānu
bhāviṁchi mŏkkaga vere baddhulaina jīvulanu
dāvadibaḍusu nela tagilevo manasā