(॥పల్లవి॥)
నిఖిలమింతయు మేలు నేనే తీలు
మఖరక్షకుఁడ నన్ను మన్నించవే
(॥నిఖిల॥)
నిండును జలనిధులైనా నెఱి నేటిమొత్తములచే
నిండదు నామనసైతే నిచ్చా యాసల
పండును లోకములోని బహువృక్షతతులైనాఁ
బండదు నామనసైతే బహువిషయముల
(॥నిఖిల॥)
తనియుఁ బసురమైన ధరణిఁ గసవు మేసి
తనియదు నామనసు ధనకాంక్షల
వొనరఁ గారుచిచ్చైనా నొకవేళ శాంతిఁబొందు
పొనిగి యే పొద్దు శాంతిఁబొందదు నామనసు
(॥నిఖిల॥)
లోకములోఁ గఠినపు లోహమైనాఁ గరఁగును
కై కొని నామతి గరఁగదు భ్రమసి
యీకడ శ్రీ వేంకటేశ యేలితివి నన్ను
నీకే శరణంటి నెమ్మదిఁ గావఁగదే
(||pallavi||)
nikhilamiṁtayu melu nene tīlu
makharakṣhagum̐ḍa nannu manniṁchave
(||nikhila||)
niṁḍunu jalanidhulainā nĕṟi neḍimŏttamulase
niṁḍadu nāmanasaide nichchā yāsala
paṁḍunu logamuloni bahuvṛkṣhadadulainām̐
baṁḍadu nāmanasaide bahuviṣhayamula
(||nikhila||)
taniyum̐ basuramaina dharaṇim̐ gasavu mesi
taniyadu nāmanasu dhanagāṁkṣhala
vŏnaram̐ gārusichchainā nŏgaveḽa śhāṁtim̐bŏṁdu
pŏnigi ye pŏddu śhāṁtim̐bŏṁdadu nāmanasu
(||nikhila||)
logamulom̐ gaṭhinabu lohamainām̐ garam̐gunu
kai kŏni nāmadi garam̐gadu bhramasi
yīgaḍa śhrī veṁkaḍeśha yelidivi nannu
nīge śharaṇaṁṭi nĕmmadim̐ gāvam̐gade