(॥పల్లవి॥)
నేనే యింత సులభమా నీకెపుడు
ఆనుక సరిగాఁ జూడుమాతని నన్నిపుడు
(॥నేనే॥)
ఆతనిమాటలకును అడ్డమాడఁగలనా
నీతాలే బోధించేవే నీవు మాతోను
చేతులువట్టుకొంటేనే చేఁతలెల్లా మరచేనా
యేతుల నాయకునికి యిట్టె విన్నవించవే
(॥నేనే॥)
చిత్తమురా తనకును సేవసేయఁగలనా
వొత్తి నన్నింత యాల వొడివట్టేవే
బత్తిసేసినంతలోనే పంతము విడుతునా
హత్తిన రమణునికి ఆయములు దెలుపవే
(॥నేనే॥)
శ్రీ వెంకటేశుతోడ సిగ్గువడఁగలనా
నీవిన్నియు నాకునేల నేరిపేవే
యీవేళ నన్నిటుగూడె యెప్పుడూ మఱతునా
చేవదేర నితనికి సెలవులు వెట్టువే
(||pallavi||)
nene yiṁta sulabhamā nīgĕbuḍu
ānuga sarigām̐ jūḍumādani nannibuḍu
(||nene||)
ādanimāḍalagunu aḍḍamāḍam̐galanā
nīdāle bodhiṁcheve nīvu mādonu
seduluvaṭṭugŏṁṭene sem̐talĕllā marasenā
yedula nāyagunigi yiṭṭĕ vinnaviṁchave
(||nene||)
sittamurā tanagunu sevaseyam̐galanā
vŏtti nanniṁta yāla vŏḍivaṭṭeve
battisesinaṁtalone paṁtamu viḍudunā
hattina ramaṇunigi āyamulu dĕlubave
(||nene||)
śhrī vĕṁkaḍeśhudoḍa sigguvaḍam̐galanā
nīvinniyu nāgunela neribeve
yīveḽa nanniḍugūḍĕ yĕppuḍū maṟadunā
sevadera nidanigi sĕlavulu vĕṭṭuve