(॥పల్లవి॥)
నీవనఁగ నొకచోట నిలిచివుండుటలేదు
నీవనుచుఁ గనుఁగొన్న నిజమెల్ల నీవే
(॥నీవ॥)
తనయాత్మవలెనె భూతములయాతుమలెల్ల -
ననయంబుఁ గనుఁగొన్నయతఁడే నీవు
తనుఁగన్న తల్లిఁగా తగనితరకాంతలను
ఆనఘఁడై మదిఁజూచునతఁడే నీవు
(॥నీవ॥)
సతతసత్యవ్రతాచారసంపన్నుఁడై
ఆతిశయంబుగ మెలఁగునతఁడే నీవు
ధృతిదూలి ద్రవ్యంబు తృణముగా భావించు-
హతకాముకుఁడైనయతఁడే నీవు
(॥నీవ॥)
మోదమున సుఖదు:ఖములు నొక్కరీతిగా
నాదరింపుచునున్న యతఁడే నీవు
వేదోక్తమతియైన వేంకటాచలనాథ
ఆదియును నంత్యంబు నంతయును నీవే
(||pallavi||)
nīvanam̐ga nŏgasoḍa nilisivuṁḍuḍaledu
nīvanusum̐ ganum̐gŏnna nijamĕlla nīve
(||nīva||)
tanayātmavalĕnĕ bhūdamulayādumalĕlla -
nanayaṁbum̐ ganum̐gŏnnayadam̐ḍe nīvu
tanum̐ganna tallim̐gā taganidaragāṁtalanu
ānagham̐ḍai madim̐jūsunadam̐ḍe nīvu
(||nīva||)
sadatasatyavradāsārasaṁpannum̐ḍai
ādiśhayaṁbuga mĕlam̐gunadam̐ḍe nīvu
dhṛtidūli dravyaṁbu tṛṇamugā bhāviṁchu-
hadagāmugum̐ḍainayadam̐ḍe nīvu
(||nīva||)
modamuna sukhadu:khamulu nŏkkarīdigā
nādariṁpusununna yadam̐ḍe nīvu
vedoktamadiyaina veṁkaḍāsalanātha
ādiyunu naṁtyaṁbu naṁtayunu nīve