నీవల్లనె కొత్తగాదు నిండుజవ్వనము గల
(॥పల్లవి॥)
నీవల్లనె కొత్తగాదు నిండుజవ్వనము గల
కావరపువారికెల్లా కలదిదే చాలు
(॥నీవ॥)
ఏమని మాటలాడెనో యింతి నీతోనల్లప్పుడే
మోమునఁ గళలు దేరీ ముదము తోడ
చేముట్టి నాతోనప్పటి చేరి సరస మాడేవు
ఆమని కాలముగాఁగా నగ్గువాయ వలపు
(॥నీవ॥)
సన్నలేమి సేసెనో జలజాక్షి నీ కప్పుడు
పన్నిన నీ చిత్తమెల్లా పరాకైనది
మన్నించి అప్పటి నాతో మాటలూనాడేవు
నున్నగానుప్పొలికి యినుమడాయ వలపు
(॥నీవ॥)
కలసిన రతి యెట్టో కౌఁగిటను మదిరాక్షి
నిలువెల్లాఁ బులకలై నిగ్గుదేరెను
అలరి శ్రీవేంకటేశ అప్పటి నన్నుఁ గూడితి
బలిమిఁ బయిరు సేయఁగ పంటవండె వలపు
(||pallavi||)
nīvallanĕ kŏttagādu niṁḍujavvanamu gala
kāvarabuvārigĕllā kaladide sālu
(||nīva||)
emani māḍalāḍĕno yiṁti nīdonallappuḍe
momunam̐ gaḽalu derī mudamu toḍa
semuṭṭi nādonappaḍi seri sarasa māḍevu
āmani kālamugām̐gā nagguvāya valabu
(||nīva||)
sannalemi sesĕno jalajākṣhi nī kappuḍu
pannina nī sittamĕllā parāgainadi
manniṁchi appaḍi nādo māḍalūnāḍevu
nunnagānuppŏligi yinumaḍāya valabu
(||nīva||)
kalasina radi yĕṭṭo kaum̐giḍanu madirākṣhi
niluvĕllām̐ bulagalai nigguderĕnu
alari śhrīveṁkaḍeśha appaḍi nannum̐ gūḍidi
balimim̐ bayiru seyam̐ga paṁṭavaṁḍĕ valabu