(॥పల్లవి॥)
నీచమైన నా వల్ల నెరవై దైవమా
చీ చీ యిన్నివిధులఁ జిక్కువడె బదుకు
(॥నీచ॥)
యెదుటివేమైనఁ గోరు నింతలోనే మనసు
అది సంభవించకున్న నలమటపడుఁ దాను
కదిసి చేకూరితేను ఘనమై హర్షించు
వెద నీరువంక తుంగ విధమాయ మనసు
(॥నీచ॥)
యెక్కడికైన నేఁగు నెరఁగక తనువు
అక్కడ దుర్లభమైతే నంతలో వేసారు
దక్కి యందే సుఖమైతేఁ దానే విఱ్ఱవీఁగు
గక్కున రొంపలోని కంభమాయఁ దనువు
(॥నీచ॥)
యెందుకైన సమ్మతించు నిరవైన జీవుఁడు
చెందిన పసిఁడికి చెలులకే మత్తుఁడౌను
కందువ శ్రీ వేంకటేశ కరుణించవయ్య యింక
పొంది పూటచెలమాయఁ బుట్టుగుల సివము
(||pallavi||)
nīsamaina nā valla nĕravai daivamā
sī sī yinnividhulam̐ jikkuvaḍĕ badugu
(||nīsa||)
yĕduḍivemainam̐ goru niṁtalone manasu
adi saṁbhaviṁchagunna nalamaḍabaḍum̐ dānu
kadisi segūridenu ghanamai harṣhiṁchu
vĕda nīruvaṁka tuṁga vidhamāya manasu
(||nīsa||)
yĕkkaḍigaina nem̐gu nĕram̐gaga tanuvu
akkaḍa durlabhamaide naṁtalo vesāru
dakki yaṁde sukhamaidem̐ dāne viṭravīm̐gu
gakkuna rŏṁpaloni kaṁbhamāyam̐ danuvu
(||nīsa||)
yĕṁdugaina sammadiṁchu niravaina jīvum̐ḍu
sĕṁdina pasim̐ḍigi sĕlulage mattum̐ḍaunu
kaṁduva śhrī veṁkaḍeśha karuṇiṁchavayya yiṁka
pŏṁdi pūḍasĕlamāyam̐ buṭṭugula sivamu