(॥పల్లవి॥)
నీమహి మది యెంత నీవు చేసే చేఁతలెంత
దీమసపు నీ మాయలు తెలియరాదయ్యా
(॥నీమ॥)
నీ పాదతీర్థము నెత్తి మోచె నొకఁడు
పూఁపకొడుకై యొకఁడు బొడ్డునఁ బుట్టె
యేపున నింతటివారి కెక్కుడైన దైవమవు
మోపుచు ధర్మరాజుకు మొక్కుటెట్టయ్యా
(॥నీమ॥)
నీ లీల జగమెల్లా నిండి యున్నదొకవంకఁ
నోలి నీలో లోకాలున్నవొకవంక
యే లీలఁ జూచినాను యింతటి దైవమవు
బాలుఁడవై రేపల్లెలోఁ బారాడితివెట్టయ్యా
(॥నీమ॥)
శ్రీసతికి మగఁడవు భూసతికి మగఁడవు
యీ సరుస శ్రీవేంకటేశుఁడవు
రాసి కెక్కి నీవింతటి రాజసపు దైవమవు
దాసులము మా కెట్ల దక్కితివయ్యా
(||pallavi||)
nīmahi madi yĕṁta nīvu sese sem̐talĕṁta
dīmasabu nī māyalu tĕliyarādayyā
(||nīma||)
nī pādadīrdhamu nĕtti mosĕ nŏgam̐ḍu
pūm̐pagŏḍugai yŏgam̐ḍu bŏḍḍunam̐ buṭṭĕ
yebuna niṁtaḍivāri kĕkkuḍaina daivamavu
mobusu dharmarājugu mŏkkuḍĕṭṭayyā
(||nīma||)
nī līla jagamĕllā niṁḍi yunnadŏgavaṁkam̐
noli nīlo logālunnavŏgavaṁka
ye līlam̐ jūsinānu yiṁtaḍi daivamavu
bālum̐ḍavai reballĕlom̐ bārāḍidivĕṭṭayyā
(||nīma||)
śhrīsadigi magam̐ḍavu bhūsadigi magam̐ḍavu
yī sarusa śhrīveṁkaḍeśhum̐ḍavu
rāsi kĕkki nīviṁtaḍi rājasabu daivamavu
dāsulamu mā kĕṭla dakkidivayyā