(॥పల్లవి॥)
నీకు వలచిన సతికి నెగులు గలదా మీఁద
నీ కరుణ మఱవ కింతియ చాలును
(॥నీకు॥)
నీ వంటి చతురునకు నిక్కంబుగా వలఁచి
జీవంబు విడిచినా సేగిగలదా
భావముల నినుఁదలచి పడఁతి యిట్లాయెనని
ఆవేళ నను దలఁచు మంతేచాలు
(॥నీకు॥)
తగిలి నినుఁ బాసి సంతాపదావాగ్ని నిటు
నొగిలి నా నాకిందు నొప్పిగలదా
పగదేర మరుని పూ బాణములఁ దెగినపొం
దుగ నప్పుడైన వగతువుగా నీవు
(॥నీకు॥)
కూరుముల నిటు నిన్నుఁ గూడినలతాంగికిని
వేఱె యిఁక మరుచేతి వెఱపు గలదా
సారమతి వేంకటేశ్వర నన్ను నలయించి
యీరీతి నైనఁ జన విత్తుగా నీవు
(||pallavi||)
nīgu valasina sadigi nĕgulu galadā mīm̐da
nī karuṇa maṟava kiṁtiya sālunu
(||nīgu||)
nī vaṁṭi sadurunagu nikkaṁbugā valam̐si
jīvaṁbu viḍisinā segigaladā
bhāvamula ninum̐dalasi paḍam̐ti yiṭlāyĕnani
āveḽa nanu dalam̐su maṁtesālu
(||nīgu||)
tagili ninum̐ bāsi saṁtābadāvāgni niḍu
nŏgili nā nāgiṁdu nŏppigaladā
pagadera maruni pū bāṇamulam̐ dĕginabŏṁ
duga nappuḍaina vagaduvugā nīvu
(||nīgu||)
kūrumula niḍu ninnum̐ gūḍinaladāṁgigini
veṟĕ yim̐ka marusedi vĕṟabu galadā
sāramadi veṁkaḍeśhvara nannu nalayiṁchi
yīrīdi nainam̐ jana vittugā nīvu