నన్ను నింతగా గడించి నాయమా దిగవిడువ
(॥పల్లవి॥)
నన్ను నింతగా గడించి నాయమా దిగవిడువ
అన్నిటా రక్షించుకోవె అంతర్యామీ
(॥నన్ను॥)
సొమ్ము వోవేసినవాఁడు చుట్టి చుట్టి వీధులెల్లా
కమ్మర వెదకీనట కన్న దాఁకాను
నమ్మిన ఆజ్ఞానములో నన్నుఁ బడ వేసికొని
అమ్మరో వూరకుందురా అంతర్యామీ
(॥నన్ను॥)
వోడబేరమాడేవాఁడు వొక్కదరి చేరిచి
కూడిన యర్థము గాచికొనీనట
యీడనే ప్రపంచములో యిట్టే నన్ను దరి చేర్చి
వోడక కావఁగరాదా వోయంతర్యామీ
(॥నన్ను॥)
చేరి వుప్పమ్మేవాఁడు చిట్లు వేఁ గనఁడట
వూరకే శ్రీ వేంకటేశ వోపికతోడ
ఆరయ నన్నుఁ బుట్టించినట్టివాఁడవు నా
భార మేరీతినైన మోవు మింక నంతర్యామీ
(||pallavi||)
nannu niṁtagā gaḍiṁchi nāyamā digaviḍuva
anniḍā rakṣhiṁchugovĕ aṁtaryāmī
(||nannu||)
sŏmmu vovesinavām̐ḍu suṭṭi suṭṭi vīdhulĕllā
kammara vĕdagīnaḍa kanna dām̐kānu
nammina ājñānamulo nannum̐ baḍa vesigŏni
ammaro vūraguṁdurā aṁtaryāmī
(||nannu||)
voḍaberamāḍevām̐ḍu vŏkkadari serisi
kūḍina yardhamu gāsigŏnīnaḍa
yīḍane prabaṁchamulo yiṭṭe nannu dari sersi
voḍaga kāvam̐garādā voyaṁtaryāmī
(||nannu||)
seri vuppammevām̐ḍu siṭlu vem̐ ganam̐ḍaḍa
vūrage śhrī veṁkaḍeśha vobigadoḍa
āraya nannum̐ buṭṭiṁchinaṭṭivām̐ḍavu nā
bhāra merīdinaina movu miṁka naṁtaryāmī