నన్ను నింతగా గడించి నాయమా దిగవిడువ
(॥పల్లవి॥)
నన్ను నింతగా గడించి నాయమా దిగవిడువ
అన్నిటా రక్షించక పో దంతర్యామి
(॥నన్ను॥)
సొమ్మువో వేసినవాఁడు చుట్టిచుట్టి వీథులెల్లా
కమ్ముక వెదకీనట కన్నదాఁకాను
నమ్మిన అజ్ఞానములో నన్నుఁ బడవేసుకొని
అమ్మరో వూరకుందురా అంతర్యామి
(॥నన్ను॥)
వోడ బేరమాడేవాఁడు వొకదరి చేరిచి
కూడిన యర్థము గాచుకొనీనట
యీడనే ప్రపంచములో నిట్టె నన్ను దరిచేర్చి
వోడక కాచుకోరాదా వో యంతర్యామి
(॥నన్ను॥)
చేరి పుప్పమ్మేవాఁడు చిట్లు వేఁ గనఁడట
వూరకే శ్రీవేంకటేశ వోపికతోడ
ఆరయ నన్నుఁ బుట్టించినట్టివాఁడవు నాభార-
మేరీతినైన మోపు మిఁక సంతర్యామి
(||pallavi||)
nannu niṁtagā gaḍiṁchi nāyamā digaviḍuva
anniḍā rakṣhiṁchaga po daṁtaryāmi
(||nannu||)
sŏmmuvo vesinavām̐ḍu suṭṭisuṭṭi vīthulĕllā
kammuga vĕdagīnaḍa kannadām̐kānu
nammina ajñānamulo nannum̐ baḍavesugŏni
ammaro vūraguṁdurā aṁtaryāmi
(||nannu||)
voḍa beramāḍevām̐ḍu vŏgadari serisi
kūḍina yardhamu gāsugŏnīnaḍa
yīḍane prabaṁchamulo niṭṭĕ nannu darisersi
voḍaga kāsugorādā vo yaṁtaryāmi
(||nannu||)
seri puppammevām̐ḍu siṭlu vem̐ ganam̐ḍaḍa
vūrage śhrīveṁkaḍeśha vobigadoḍa
āraya nannum̐ buṭṭiṁchinaṭṭivām̐ḍavu nābhāra-
merīdinaina mobu mim̐ka saṁtaryāmi