నన్నెరఁగలేనయ్యో నాయంతర్యామై
(॥పల్లవి॥)
నన్నెరఁగలేనయ్యో నాయంతర్యామై
వున్నతపు హరి నాలో నున్నాఁడట
(॥నన్నె॥)
యిల నేడుజానల మేనిందులోనివాఁడ నింతే
తలఁపు బ్రహ్మాండాలు దాఁటిపొయ్యీని
కలువరేకులంతేసి కన్నులవాఁడ వింతే
సొలసి చూపాకాశమే చూరగొనీని
(॥నన్నె॥)
వెడ వెంట్రుక దూరేటి వీనులవాఁడ నింతే
కడలేని శబ్దము లొక్కట వినేను
నడుమ నే నల్లెఁడంత నాలికెవాఁడ నింతె
వుడివోని సుద్దు లెల్లా నుగ్గడించేను
(॥నన్నె॥)
లచ్చనఁ బదారంగుళాల ప్రాణ మింతే
కుచ్చి కాలపుదినాలు గొలచీని
కొచ్చిన శ్రీవేంకటేశు కొలువుడుబంట నింతే
పచ్చి యింద్రియాల కెల్లాఁ బంపు సేసేను
(||pallavi||)
nannĕram̐galenayyo nāyaṁtaryāmai
vunnadabu hari nālo nunnām̐ḍaḍa
(||nannĕ||)
yila neḍujānala meniṁdulonivām̐ḍa niṁte
talam̐pu brahmāṁḍālu dām̐ṭibŏyyīni
kaluvaregulaṁtesi kannulavām̐ḍa viṁte
sŏlasi sūbāgāśhame sūragŏnīni
(||nannĕ||)
vĕḍa vĕṁṭruga dūreḍi vīnulavām̐ḍa niṁte
kaḍaleni śhabdamu lŏkkaḍa vinenu
naḍuma ne nallĕm̐ḍaṁta nāligĕvām̐ḍa niṁtĕ
vuḍivoni suddu lĕllā nuggaḍiṁchenu
(||nannĕ||)
lachchanam̐ badāraṁguḽāla prāṇa miṁte
kuchchi kālabudinālu gŏlasīni
kŏchchina śhrīveṁkaḍeśhu kŏluvuḍubaṁṭa niṁte
pachchi yiṁdriyāla kĕllām̐ baṁpu sesenu