మేలు మేలె నిన్ను నీవె మెచ్చుకొనవే
(॥పల్లవి॥)
మేలు మేలె నిన్ను నీవె మెచ్చుకొనవే
కోలుముందైన పనులకు కొంకఁ దగునా
(॥మేలు॥)
పచ్చిగా గుబ్బలమీఁది పయ్యద జారినందుకు
యెచ్చరించితేఁ గోపించే వేమాయనే
కచ్చు పెట్టి యింత వాసి గలదానవు నీవు
మెచ్చి మెచ్చి నన్నుఁ జూచి మెయి మరవఁదగునా
(॥మేలు॥)
అక్కరైన మోహముతో నరగన్ను మొగిచినందు
కిక్కు వంటితేఁ గోపించే వేమాయనే
చిక్కక మనసులోన సిబ్బితి గలదానవు
గక్కన నాయెదుటను కరఁగఁగ దగునా
(॥మేలు॥)
పొంతనె నామోహముతో చూచి పులకించినందుకు
యెంత నేఁ జేసినా నందు కేమాయనే
కంతుని కేలిని శ్రీవెంకటనాథుఁడఁ గూడఁగా
వంతుకు నీ కింత పరవశము గాఁ దగునా.
(||pallavi||)
melu melĕ ninnu nīvĕ mĕchchugŏnave
kolumuṁdaina panulagu kŏṁkam̐ dagunā
(||melu||)
pachchigā gubbalamīm̐di payyada jārinaṁdugu
yĕchchariṁchidem̐ gobiṁche vemāyane
kachchu pĕṭṭi yiṁta vāsi galadānavu nīvu
mĕchchi mĕchchi nannum̐ jūsi mĕyi maravam̐dagunā
(||melu||)
akkaraina mohamudo naragannu mŏgisinaṁdu
kikku vaṁṭidem̐ gobiṁche vemāyane
sikkaga manasulona sibbidi galadānavu
gakkana nāyĕduḍanu karam̐gam̐ga dagunā
(||melu||)
pŏṁtanĕ nāmohamudo sūsi pulagiṁchinaṁdugu
yĕṁta nem̐ jesinā naṁdu kemāyane
kaṁtuni kelini śhrīvĕṁkaḍanāthum̐ḍam̐ gūḍam̐gā
vaṁtugu nī kiṁta paravaśhamu gām̐ dagunā.