(॥పల్లవి॥)
మఱపైన నొకకొంత మాటుగాదా
తెఱవ నూరక యేల తెలిపేరు సతులూ
(॥మఱ॥)
తరుణిని విరహ సంతాపంబు దావాగ్ని
ధరియించ చెమటైన దండ గాదా
మరుని కార్ముకబాణమహిమ గడు నెఱుఁగించె
దురదురనఁ జేతులనె తుడిచేరు సతులు
(॥మఱ॥)
పొఁలితి కిపుడొకయింత పొద్దువోకలు సేయ
తలపోఁతయైన దరిదాపు గాదా
వెలలేని సోయగపు విభుని చల్లని రూపు
పెలచమాటలనే మరపించేరు సతులు
(॥మఱ॥)
అలివేణి మేని విరహాగ్ను లొయ్యన పూడ
నలరు నిట్టూర్పైన యాసగాదా
వలపెరిఁగి వేంకటేశ్వరుఁడు గరుణించె నిదె
కలువ పూవుల బంతి గట్టేరు సతులు
(||pallavi||)
maṟabaina nŏgagŏṁta māḍugādā
tĕṟava nūraga yela tĕliberu sadulū
(||maṟa||)
taruṇini viraha saṁtābaṁbu dāvāgni
dhariyiṁcha sĕmaḍaina daṁḍa gādā
maruni kārmugabāṇamahima gaḍu nĕṟum̐giṁchĕ
duraduranam̐ jedulanĕ tuḍiseru sadulu
(||maṟa||)
pŏm̐lidi kibuḍŏgayiṁta pŏdduvogalu seya
talabom̐tayaina daridābu gādā
vĕlaleni soyagabu vibhuni sallani rūbu
pĕlasamāḍalane marabiṁcheru sadulu
(||maṟa||)
aliveṇi meni virahāgnu lŏyyana pūḍa
nalaru niṭṭūrbaina yāsagādā
valabĕrim̐gi veṁkaḍeśhvarum̐ḍu garuṇiṁchĕ nidĕ
kaluva pūvula baṁti gaṭṭeru sadulu