(॥పల్లవి॥)
మనసులో మర్మమై మరలఁ బారుచునుండు
పొనుఁగువడ్డ మదము పోవఁగనీదు
(॥మన॥)
తింటేనే విషమెక్కు దిష్టముగ విషలత
కంటేనే వలపెక్కుఁ గాంతలను
అంటిముట్టి కాఁగిట నలముకొంటేఁ గనక
మంటఁ గలసిన భ్రమ మానలేదు
(॥మన॥)
మెట్టితేనే కఱచును మెలుపుతోడుతఁ బాము
పట్టితే విడువనీదు పచ్చనిపైఁడి
దట్టమై మేన సొమ్ములు తగుటుకొంటేఁ గనక
తొట్టి వెల్లిఁ బోయినాస తొలఁగనీదు
(॥మన॥)
ఆహారము వెట్టితేను అట్టె విడుచు భూతము
ఆహారానకుఁ బోదెక్కు నట్టే ప్రాయము
యీహల శ్రీవేంకటేశుఁ డిట్టే కరుణించితేను
సాహాయమై వచ్చుఁ దానే సత్వగుణజ్ఞానము
(||pallavi||)
manasulo marmamai maralam̐ bārusunuṁḍu
pŏnum̐guvaḍḍa madamu povam̐ganīdu
(||mana||)
tiṁṭene viṣhamĕkku diṣhṭamuga viṣhalada
kaṁṭene valabĕkkum̐ gāṁtalanu
aṁṭimuṭṭi kām̐giḍa nalamugŏṁṭem̐ ganaga
maṁṭam̐ galasina bhrama mānaledu
(||mana||)
mĕṭṭidene kaṟasunu mĕlubudoḍudam̐ bāmu
paṭṭide viḍuvanīdu pachchanibaim̐ḍi
daṭṭamai mena sŏmmulu taguḍugŏṁṭem̐ ganaga
tŏṭṭi vĕllim̐ boyināsa tŏlam̐ganīdu
(||mana||)
āhāramu vĕṭṭidenu aṭṭĕ viḍusu bhūdamu
āhārānagum̐ bodĕkku naṭṭe prāyamu
yīhala śhrīveṁkaḍeśhum̐ ḍiṭṭe karuṇiṁchidenu
sāhāyamai vachchum̐ dāne satvaguṇajñānamu