(॥పల్లవి॥)
మనసుకుఁ గమ్మటి నీమనసే తారుకాణ
వెనక ముందరనవి విచ్చిచెప్పరాదు
(॥మన॥)
సతి నీతో విన్నవించే జవ్వనపుఁగతలెల్ల
సతమై కొననాలికెఁ జదివితివి
యితరులేమీ నెఱఁగరిద్దరును నవ్వుకోఁగా
వితగాని మీపనులు వెల్లవిరులాయను
(॥మన॥)
సుదతి నీకునొఁగే సోబనపక్షంతలు
అదన నీవు మీఁజేతనందుకొంటివి
అదె పెండ్లి పేరటాననాపె నీవుఁ బెనఁగఁగ
పదిలపు మీగుట్టు బట్టబయలాయను
(॥మన॥)
కలికి సూడిదవట్టే కమలపు మొగ్గలను
వొలిసి నీవురమున నొత్తుకొంటివి
సొలసి శ్రీవేంకటేశ చూచేటి మీచూపులను
తెలిసి మీరతులెల్ల తేటతెల్లమాయను
(||pallavi||)
manasugum̐ gammaḍi nīmanase tārugāṇa
vĕnaga muṁdaranavi vichchisĕpparādu
(||mana||)
sadi nīdo vinnaviṁche javvanabum̐gadalĕlla
sadamai kŏnanāligĕm̐ jadividivi
yidarulemī nĕṟam̐gariddarunu navvugom̐gā
vidagāni mībanulu vĕllavirulāyanu
(||mana||)
sudadi nīgunŏm̐ge sobanabakṣhaṁtalu
adana nīvu mīm̐jedanaṁdugŏṁṭivi
adĕ pĕṁḍli peraḍānanābĕ nīvum̐ bĕnam̐gam̐ga
padilabu mīguṭṭu baṭṭabayalāyanu
(||mana||)
kaligi sūḍidavaṭṭe kamalabu mŏggalanu
vŏlisi nīvuramuna nŏttugŏṁṭivi
sŏlasi śhrīveṁkaḍeśha sūseḍi mīsūbulanu
tĕlisi mīradulĕlla teḍadĕllamāyanu