(॥పల్లవి॥)
మనసుకు మనసే మర్మము గాక
వినికివలెఁ దనకు విన్నవించఁ గలనా
(॥మన॥)
తలుపులో తమకము తానె యెరఁగ డట
యెలమిఁ దన్నుఁ గొసర నేలె నాకూ
కలిమిఁ జంద్రునిరాక కలువపువ్వులకును
తెలిపిరా యెవ్వరైన దినదినమునకు
(॥మన॥)
తప్పక వరు సెరిఁగి తానె విచ్చేయుఁ డట
యిప్పుడు విలువ నంప నేలె నాకూ
వుపతిల్లుఁ గోవిలకు నొగి వసంతకాలము
చెప్పుదురా యెవ్వరైనఁ జెలఁగి యేఁటేఁటను
(॥మన॥)
దగ్గరి వచ్చినవాఁడు తానె యెరుఁగుఁ గాక
యెగ్గు సిగ్గు లిటు దీర్చ నేలెనాకు
అగ్గమై శ్రీవెంకటేశుఁ డాదరించి నన్నుఁ గూడె
నిగ్గు నిలువుకు నీడ నేర్పిరా యితరులు
(||pallavi||)
manasugu manase marmamu gāga
vinigivalĕm̐ danagu vinnaviṁcham̐ galanā
(||mana||)
talubulo tamagamu tānĕ yĕram̐ga ḍaḍa
yĕlamim̐ dannum̐ gŏsara nelĕ nāgū
kalimim̐ jaṁdrunirāga kaluvabuvvulagunu
tĕlibirā yĕvvaraina dinadinamunagu
(||mana||)
tappaga varu sĕrim̐gi tānĕ vichcheyum̐ ḍaḍa
yippuḍu viluva naṁpa nelĕ nāgū
vubadillum̐ govilagu nŏgi vasaṁtagālamu
sĕppudurā yĕvvarainam̐ jĕlam̐gi yem̐ṭem̐ṭanu
(||mana||)
daggari vachchinavām̐ḍu tānĕ yĕrum̐gum̐ gāga
yĕggu siggu liḍu dīrsa nelĕnāgu
aggamai śhrīvĕṁkaḍeśhum̐ ḍādariṁchi nannum̐ gūḍĕ
niggu niluvugu nīḍa nerbirā yidarulu