(॥పల్లవి॥)
మనసు తనపాలిఁటి మమకారభూతమై
అనయంబు నిన్నిటికి నాధారమాయ
(॥మన॥)
చూపులాసలఁ దగిలి సుఖయించఁ బోయినను
పై పైనె తలఁపులో పరితాప మాయ
తాపంబుం బరవశము తనువు సొగసిన మఱియు
నాపదల కన్నిటికి నది మూల మాయ
(॥మన॥)
తలఁపు లోపలి రతులఁ దమకించఁ బోయినను
తలఁపు వలపుల కెల్లఁ దగులాట మాయ
వలపులనియెడి మహా వైభవము వొడగనిన
నలపులును సొలపులును నతిఘనము లాయ
(॥మన॥)
కడు సొలసి శేషాద్రి ఘనుని దూరినయంత
అడరి యాతని కోప మగ్గలం బాయ
కడలేని కోపంబు కరుణారసముతోఁ
దడిసి యీపొందులకుఁ దరవుకాఁ డాయ
(||pallavi||)
manasu tanabālim̐ṭi mamagārabhūdamai
anayaṁbu ninniḍigi nādhāramāya
(||mana||)
sūbulāsalam̐ dagili sukhayiṁcham̐ boyinanu
pai painĕ talam̐pulo paridāba māya
tābaṁbuṁ baravaśhamu tanuvu sŏgasina maṟiyu
nābadala kanniḍigi nadi mūla māya
(||mana||)
talam̐pu lobali radulam̐ damagiṁcham̐ boyinanu
talam̐pu valabula kĕllam̐ dagulāḍa māya
valabulaniyĕḍi mahā vaibhavamu vŏḍaganina
nalabulunu sŏlabulunu nadighanamu lāya
(||mana||)
kaḍu sŏlasi śheṣhādri ghanuni dūrinayaṁta
aḍari yādani koba maggalaṁ bāya
kaḍaleni kobaṁbu karuṇārasamudom̐
daḍisi yībŏṁdulagum̐ daravugām̐ ḍāya