(॥పల్లవి॥)
మనసెరిఁగిన కల్ల మానుపరాదు
యెనలేని దొరవు నీవేమి సేతువయ్యా
(॥మన॥)
దప్పిగొంటివని నీకు దయదలంచితిఁగాక
చిప్పిలి యేపనులో చేసితివంటినా
రెప్పలెత్తి చూచేవు రేసలువుట్టఁ దిట్టేవు
నెప్పున నామోము చూచి నీకేల కలఁగ
(॥మన॥)
కళలు నీమోముననే కానవచ్చీనంటిఁగాక
సొలసి నీరతులలో చొప్పులెత్తేనా
చలముల జంకించేవు సన్నలను సాదించేవు
నెలవై నాయిచ్చలకు నీకేల కలఁగ
(॥మన॥)
నేరుపరివౌదువని నిన్ను నేమెచ్చితిఁగాక
తారుకాణ సేసి మాట తగిలించేనా
యీరతి శ్రీవేంకటేశ యెనసితివిటునన్ను
నీరచనకు నవ్వితే నీకేల కలఁగ
(||pallavi||)
manasĕrim̐gina kalla mānubarādu
yĕnaleni dŏravu nīvemi seduvayyā
(||mana||)
dappigŏṁṭivani nīgu dayadalaṁchidim̐gāga
sippili yebanulo sesidivaṁṭinā
rĕppalĕtti sūsevu resaluvuṭṭam̐ diṭṭevu
nĕppuna nāmomu sūsi nīgela kalam̐ga
(||mana||)
kaḽalu nīmomunane kānavachchīnaṁṭim̐gāga
sŏlasi nīradulalo sŏppulĕttenā
salamula jaṁkiṁchevu sannalanu sādiṁchevu
nĕlavai nāyichchalagu nīgela kalam̐ga
(||mana||)
nerubarivauduvani ninnu nemĕchchidim̐gāga
tārugāṇa sesi māḍa tagiliṁchenā
yīradi śhrīveṁkaḍeśha yĕnasidiviḍunannu
nīrasanagu navvide nīgela kalam̐ga