మానినినింతే నేను మన్నించవలదా
(॥పల్లవి॥)
మానినినింతే నేను మన్నించవలదా
యేనాట నావల్ల గుణమీపాటి చాలదా
(॥వని॥)
తనువు నీకప్పగించి తమకాన భోగించఁగా
మనసేమి సోదించేవు మరియూనన్ను
ఘనులకు నిమ్మపండు కానుకగాఁ బెట్టితేనే
తనివొంది పదవులు తామే యొసఁగుదురు
(॥వని॥)
చూపులు నీపైనిలిపి సుద్దులు నేఁ జెప్పఁగాను
తీపు లేమి వెదకేవు దిష్టించి నన్ను
యేపుమీరిన దొరలు యేపాటినుతించినాను
పైపై నందుకులోనై పమ్మి కరఁగుదురు
(॥వని॥)
అన్నిరతులకులోనై అట్టే చొక్కించఁగాను
చన్నులేల గోరూఁదేవు సారెకు నన్ను
యిన్నిటా శ్రీవెంకటేశ యీకతలు నీచెలుల
కెన్నికతో నానతిమ్మా యిట్టే నిన్నుమెత్తురు
(||pallavi||)
mānininiṁte nenu manniṁchavaladā
yenāḍa nāvalla guṇamībāḍi sāladā
(||vani||)
tanuvu nīgappagiṁchi tamagāna bhogiṁcham̐gā
manasemi sodiṁchevu mariyūnannu
ghanulagu nimmabaṁḍu kānugagām̐ bĕṭṭidene
tanivŏṁdi padavulu tāme yŏsam̐guduru
(||vani||)
sūbulu nībainilibi suddulu nem̐ jĕppam̐gānu
tību lemi vĕdagevu diṣhṭiṁchi nannu
yebumīrina dŏralu yebāḍinudiṁchinānu
paibai naṁdugulonai pammi karam̐guduru
(||vani||)
anniradulagulonai aṭṭe sŏkkiṁcham̐gānu
sannulela gorūm̐devu sārĕgu nannu
yinniḍā śhrīvĕṁkaḍeśha yīgadalu nīsĕlula
kĕnnigado nānadimmā yiṭṭe ninnumĕtturu