మానవుగా మమ్ము నేల మగనాలిఁ జెనకేవు
(॥పల్లవి॥)
మానవుగా మమ్ము నేల మగనాలిఁ జెనకేవు
కానీ కానీలే యింకాఁ జాలదా
(॥వన॥)
దక్కె నీకుఁ జాలదా తగు రుకుమిణి నీవు
వెక్కసాన లూటిసేసి వేసుకొన్నది
మొక్కల మది చాలదా మున్ను త్రిపురాంగనలఁ
జిక్కించి చీఁకటితప్పు సేసినది
(॥వన॥)
చెల్లె నదె చాలదా చేకొని రేపల్లె నీవు
గొల్లెతల మానములు కొల్లగొన్నది
అల్లది చాలదా నరకాసురుఁడు దెచ్చుకొన్న
పెల్లగు కామినులనుఁ బెండ్లాడినది
(॥వన॥)
అంత నీకుఁ జాలదా అల పూవులవారింటి
కాంత నీవు దొడికిన కల్లతనము
చెంతలఁ గూడితి నన్ను శ్రీ వెంకటేశ నీవు
మంతు కెక్కితిఁ జాలదా మన్నించినది
(||pallavi||)
mānavugā mammu nela maganālim̐ jĕnagevu
kānī kānīle yiṁkām̐ jāladā
(||vana||)
dakkĕ nīgum̐ jāladā tagu rugumiṇi nīvu
vĕkkasāna lūḍisesi vesugŏnnadi
mŏkkala madi sāladā munnu triburāṁganalam̐
jikkiṁchi sīm̐kaḍidappu sesinadi
(||vana||)
sĕllĕ nadĕ sāladā segŏni reballĕ nīvu
gŏllĕdala mānamulu kŏllagŏnnadi
alladi sāladā naragāsurum̐ḍu dĕchchugŏnna
pĕllagu kāminulanum̐ bĕṁḍlāḍinadi
(||vana||)
aṁta nīgum̐ jāladā ala pūvulavāriṁṭi
kāṁta nīvu dŏḍigina kalladanamu
sĕṁtalam̐ gūḍidi nannu śhrī vĕṁkaḍeśha nīvu
maṁtu kĕkkidim̐ jāladā manniṁchinadi