(॥పల్లవి॥)
కొమ్మ నీవెవో కోపింతు వతఁడు
రమ్మనఁగఁ బిలువ నిటు రావమ్మా
(॥కొమ్మ॥)
నెయ్య మెఱింగి చెలియ నీవె పో యతనితో
చయ్యాటములనే పగ చాటేవు
కయ్యపుమాటలకు కనుచూపు కాఁకలకు
నియ్యకొన కతనిచన వియ్యవమ్మా
(॥కొమ్మ॥)
అందముగ నతఁడు మాటాడఁగా నతనితో
మందమందమె కాని మాటాడవు
గొంది నిందాఁక చెక్కునఁ జేయి తియ్యవిదె
మందలించక వెనక మఱవవమ్మా
(॥కొమ్మ॥)
ఇప్పుడిదె తిరువేంకటేశ్వరుఁడు పచ్చడము
కప్పఁగానే కొంత కసరేవు
రెప్పలను నవ్వు పచరించి తింతటిలోన
నెప్పుడును నిటువలెనె యెనయవమ్మా
(||pallavi||)
kŏmma nīvĕvo kobiṁtu vadam̐ḍu
rammanam̐gam̐ biluva niḍu rāvammā
(||kŏmma||)
nĕyya mĕṟiṁgi sĕliya nīvĕ po yadanido
sayyāḍamulane paga sāḍevu
kayyabumāḍalagu kanusūbu kām̐kalagu
niyyagŏna kadanisana viyyavammā
(||kŏmma||)
aṁdamuga nadam̐ḍu māḍāḍam̐gā nadanido
maṁdamaṁdamĕ kāni māḍāḍavu
gŏṁdi niṁdām̐ka sĕkkunam̐ jeyi tiyyavidĕ
maṁdaliṁchaga vĕnaga maṟavavammā
(||kŏmma||)
ippuḍidĕ tiruveṁkaḍeśhvarum̐ḍu pachchaḍamu
kappam̐gāne kŏṁta kasarevu
rĕppalanu navvu pasariṁchi tiṁtaḍilona
nĕppuḍunu niḍuvalĕnĕ yĕnayavammā