(॥పల్లవి॥)
కందము విందముగాక కన్నులారను
అంది యెండ వెన్నెలైతే నదెవ్వరి మేలు
(॥కంద॥)
కానీవె అందు కేమి కా దనఁగ వచ్చునా
మోనానఁ దానంటేఁ జాలు మొక్కే నేను
పోనీ పోనీ వీరి వారి బుద్దులైన వినెఁగా
అని వేము దియ్యనైతే నదెవ్వరి మేలు
(॥కంద॥)
తనలోనె నవ్వనీవే దాని కేమి దోసమా
వొనర మమ్ముఁ జెనకకుంటేఁ జాలు
కననీ కననీ తన కడలచుట్టరికాలు
అనుమె మిను మైతేన దెవ్వరి మేలు
(॥కంద॥)
మేలు మేలు యిది యేమె మేనవావి బలువా
యీలీల నన్నుఁ గూడె నింతే చాలు
అలరి శ్రీవెంకటేశుఁ డంతటివాఁ డౌఁ గా
ఆలు మగఁ డొక్క టైతేనదెవ్వరి మేలు
(||pallavi||)
kaṁdamu viṁdamugāga kannulāranu
aṁdi yĕṁḍa vĕnnĕlaide nadĕvvari melu
(||kaṁda||)
kānīvĕ aṁdu kemi kā danam̐ga vachchunā
monānam̐ dānaṁṭem̐ jālu mŏkke nenu
ponī ponī vīri vāri buddulaina vinĕm̐gā
ani vemu diyyanaide nadĕvvari melu
(||kaṁda||)
tanalonĕ navvanīve dāni kemi dosamā
vŏnara mammum̐ jĕnagaguṁṭem̐ jālu
kananī kananī tana kaḍalasuṭṭarigālu
anumĕ minu maidena dĕvvari melu
(||kaṁda||)
melu melu yidi yemĕ menavāvi baluvā
yīlīla nannum̐ gūḍĕ niṁte sālu
alari śhrīvĕṁkaḍeśhum̐ ḍaṁtaḍivām̐ ḍaum̐ gā
ālu magam̐ ḍŏkka ṭaidenadĕvvari melu