(॥పల్లవి॥)
కాంత నీ సంది మోహము గానవచ్చెను
చింతదీర బుజ్జగించి చిత్తగించరాదా
(॥కాంత॥)
మొగమునఁ గళదెరె మోవిపైకి నవ్వువచ్చె
మగువ నీతోనేమని మాట చెప్పెనో
సగటున నటునిటు పరాకులేల సేసేవు
తగు విన్నపములవధరించరాదా
(॥కాంత॥)
కన్నులఁ దేటలువారె కాయమెల్లాఁ బులకించె
కన్నె నీతోనిఁకనేమి సన్నసేసెనో
చిన్నితేఁతసిగ్గులను శిరసేల వంచేవు
వన్నెల నేకతాన కవసరమీరాదా
(॥కాంత॥)
నిలువెల్లఁ జెమరించె నిట్టూరుపులు రేఁగె
కలికి నిన్నెటువలెఁ గాఁగిలించెనో
అలమి శ్రీవేంకటేశ అట్టెనీవు గూడితివి
మలసి యిటువలెనే మన్నించరాదా
(||pallavi||)
kāṁta nī saṁdi mohamu gānavachchĕnu
siṁtadīra bujjagiṁchi sittagiṁcharādā
(||kāṁta||)
mŏgamunam̐ gaḽadĕrĕ movibaigi navvuvachchĕ
maguva nīdonemani māḍa sĕppĕno
sagaḍuna naḍuniḍu parāgulela sesevu
tagu vinnabamulavadhariṁcharādā
(||kāṁta||)
kannulam̐ deḍaluvārĕ kāyamĕllām̐ bulagiṁchĕ
kannĕ nīdonim̐kanemi sannasesĕno
sinnidem̐tasiggulanu śhirasela vaṁchevu
vannĕla negadāna kavasaramīrādā
(||kāṁta||)
niluvĕllam̐ jĕmariṁchĕ niṭṭūrubulu rem̐gĕ
kaligi ninnĕḍuvalĕm̐ gām̐giliṁchĕno
alami śhrīveṁkaḍeśha aṭṭĕnīvu gūḍidivi
malasi yiḍuvalĕne manniṁcharādā