(॥పల్లవి॥)
జాజరవలపు జాణఁడే
వోజ దప్పఁడుగా నోయమ్మా
(॥జాజర॥)
పూని పిలువఁగ నొల్లక పోయిన
మేనవాఁడ ననీ మేలే
మానలేక పోయి మళ్లివస్తి నని
ఆనవెట్టీఁ జవు లవునట్టే
(॥జాజర॥)
పట్టి పెనఁగఁగ బరాకు సేసిన
చుట్టెమ ననీఁ జూడరే
నెట్టెన నాఁటికి నేడు వస్తి నని
దిట్టెమాఁట లాడీఁ దెలిసెనా
(॥జాజర॥)
చెయివట్టినాఁ జేరరాకుంటే నా
ప్రియుఁడనీఁ బ్రేమతో
కయికొని శ్రీవెంకనాథుఁ డిట్టె
పయి పయి నన్నుఁ బాలించెనే.
(||pallavi||)
jājaravalabu jāṇam̐ḍe
voja dappam̐ḍugā noyammā
(||jājara||)
pūni piluvam̐ga nŏllaga poyina
menavām̐ḍa nanī mele
mānalega poyi maḽlivasti nani
ānavĕṭṭīm̐ javu lavunaṭṭe
(||jājara||)
paṭṭi pĕnam̐gam̐ga barāgu sesina
suṭṭĕma nanīm̐ jūḍare
nĕṭṭĕna nām̐ṭigi neḍu vasti nani
diṭṭĕmām̐ṭa lāḍīm̐ dĕlisĕnā
(||jājara||)
sĕyivaṭṭinām̐ jerarāguṁṭe nā
priyum̐ḍanīm̐ bremado
kayigŏni śhrīvĕṁkanāthum̐ ḍiṭṭĕ
payi payi nannum̐ bāliṁchĕne.