(॥పల్లవి॥)
ఇయ్యకొంటి గానీవే యిందుకేమి
నెయ్యపుమాటలకెల్లా నెరవాది తాను
(॥ఇయ్య॥)
చాయ నేనుక వుండితే సంతోషమే కదవే
చేయి మీఁదైన తన చేఁతలకును
మాయలకు లోనైతే మంచి దాననే కదవే
పాయపు మదముతోడి పంతగాఁడు తాను
(॥ఇయ్య॥)
ఎదురు మాటాడకున్న నింతా మేలే కదవే
కదిసి తానాడేటి కల్లలకును
చెదరక నేనవ్వితే చిత్తము వచ్చుఁగదవే
వెదచల్లే వలపుల వేసదారి తాను
(॥ఇయ్య॥)
చెప్పినట్టు సేసితేను సెలవాయఁ గదవే
యిప్పుడు గూడె శ్రీ వేంకటేశుఁడు నన్ను
చిప్పిలు మోవి చేకొంటే చింతదీరెఁ గదవే
దప్పికి నెయ్యిదాగేటి తగవరి తాను
(||pallavi||)
iyyagŏṁṭi gānīve yiṁdugemi
nĕyyabumāḍalagĕllā nĕravādi tānu
(||iyya||)
sāya nenuga vuṁḍide saṁtoṣhame kadave
seyi mīm̐daina tana sem̐talagunu
māyalagu lonaide maṁchi dānane kadave
pāyabu madamudoḍi paṁtagām̐ḍu tānu
(||iyya||)
ĕduru māḍāḍagunna niṁtā mele kadave
kadisi tānāḍeḍi kallalagunu
sĕdaraga nenavvide sittamu vachchum̐gadave
vĕdasalle valabula vesadāri tānu
(||iyya||)
sĕppinaṭṭu sesidenu sĕlavāyam̐ gadave
yippuḍu gūḍĕ śhrī veṁkaḍeśhum̐ḍu nannu
sippilu movi segŏṁṭe siṁtadīrĕm̐ gadave
dappigi nĕyyidāgeḍi tagavari tānu