(॥పల్లవి॥)
ఇంతిఁ గరుణించవయ్యా యేల యేఁచేవు
చెంతనుండి నీకు బుద్ధి చెప్పేటివారమా
(॥ఇంతి॥)
చన్నుగుబ్బల మదము సమరతినైతేఁ గాక
కన్నులఁ జూచినంతనే కాంక్షదీరునా
కన్నెపాయపు సిగ్గులు కలయికలనుగాక
విన్న వినుకలినే విడిపంచవశమా
(॥ఇంతి॥)
జవ్వనములో బిగువు సాములుసేసినఁ గాక
నివ్వటిల్లు మాటలఁ దనివి దీరునా
మవ్వపుమాయలగుట్టు మచ్చికెచేఁతలఁ గాక
నవ్వినమాత్రములోనె నలి మాన్పవశమా
(॥ఇంతి॥)
గరిమ చేతులకసి కాఁగిటఁ గూడినఁ గాక
సరసములాడితే నాసలు దీరునా
సరి నిట్టే యేలితివి సతిని శ్రీ వేంకటేశ
తెరవేసికొన్నంతనే తెలియఁగవశమా
(||pallavi||)
iṁtim̐ garuṇiṁchavayyā yela yem̐sevu
sĕṁtanuṁḍi nīgu buddhi sĕppeḍivāramā
(||iṁti||)
sannugubbala madamu samaradinaidem̐ gāga
kannulam̐ jūsinaṁtane kāṁkṣhadīrunā
kannĕbāyabu siggulu kalayigalanugāga
vinna vinugaline viḍibaṁchavaśhamā
(||iṁti||)
javvanamulo biguvu sāmulusesinam̐ gāga
nivvaḍillu māḍalam̐ danivi dīrunā
mavvabumāyalaguṭṭu machchigĕsem̐talam̐ gāga
navvinamātramulonĕ nali mānpavaśhamā
(||iṁti||)
garima sedulagasi kām̐giḍam̐ gūḍinam̐ gāga
sarasamulāḍide nāsalu dīrunā
sari niṭṭe yelidivi sadini śhrī veṁkaḍeśha
tĕravesigŏnnaṁtane tĕliyam̐gavaśhamā