(॥పల్లవి॥)
ఇంతలో సందుకొనే వేమీ నీవు
యెంత సేతువో నీతో నీతో నిట్టె పొందుసేసిన
(॥ఇంత॥)
తేలగిలఁ జూచితేనె తెలిసె నీమన సంటా
తాలిమితోడుత నన్ను దగ్గరేవు
పోలికగా నామేను పులకించినంతలోనె
ఆలిఁ జూచినట్టె చూచే వవునయ్య నీవు
(॥ఇంత॥)
అలవోకగా నీపే రడిగినయంతలోనె
చెలరేఁగి నీవావి చెప్పేవూ
జలకపుఁ జెమటలు సారె నామైఁ బొడమితె
వలపుచల్లి చొక్కించవచ్చేవు నీవూ
(॥ఇంత॥)
సవరనివాఁడ వంటా జాణతన మాడితేనె
రవళిఁ జెయిముట్టి సరస మాడేవు
నవకపు శ్రీవెంకటనాథ కాఁగిలించితేనె
కవకవనవ్వి రతిఁ గలసితి నీవూ.
(||pallavi||)
iṁtalo saṁdugŏne vemī nīvu
yĕṁta seduvo nīdo nīdo niṭṭĕ pŏṁdusesina
(||iṁta||)
telagilam̐ jūsidenĕ tĕlisĕ nīmana saṁṭā
tālimidoḍuda nannu daggarevu
poligagā nāmenu pulagiṁchinaṁtalonĕ
ālim̐ jūsinaṭṭĕ sūse vavunayya nīvu
(||iṁta||)
alavogagā nībe raḍiginayaṁtalonĕ
sĕlarem̐gi nīvāvi sĕppevū
jalagabum̐ jĕmaḍalu sārĕ nāmaim̐ bŏḍamidĕ
valabusalli sŏkkiṁchavachchevu nīvū
(||iṁta||)
savaranivām̐ḍa vaṁṭā jāṇadana māḍidenĕ
ravaḽim̐ jĕyimuṭṭi sarasa māḍevu
navagabu śhrīvĕṁkaḍanātha kām̐giliṁchidenĕ
kavagavanavvi radim̐ galasidi nīvū.