ఇంక నేల ఆ సుద్దులు యేరా నీవు
(॥పల్లవి॥)
ఇంక నేల ఆ సుద్దులు యేరా నీవు
కొంకుతా నేఁ గొసరితే కూళతనము రాదా
(॥ఇంక॥)
కానరాదా నీ గుణాలు కడు నీ మైకాఁక లందె
మానక యప్పటినె మాటాడేఁ గాక
మోనపుగుట్టు విడిచి ముసిముసి నవ్వు నీపై
నానఁబెట్టి చల్లితేను నగుఁబాటు గాదా
(॥ఇంక॥)
తెలియరాదా నీ మోహము తెల్లవారి వచ్చినందె
అలుగలేక నీచే విడె ముందితిఁ గాక
నిలువుకు నిలువున నీ మోహము చూచి నేను
బలిమి సేసి పెనఁగితేఁ బరువేయదా
(॥ఇంక॥)
యిరవుగాదా నీపంతము యిప్పుడు నన్నుఁగూడినందె
పొరసి నిన్ను బట్టువలెఁ బొగడఁ గాక
అరిది శ్రీ వెంకటపతి ఆయము లంటితినిన్ను
యెరవుగా నిన్నేమనిన యెచ్చు కుందు గాదా
(||pallavi||)
iṁka nela ā suddulu yerā nīvu
kŏṁkudā nem̐ gŏsaride kūḽadanamu rādā
(||iṁka||)
kānarādā nī guṇālu kaḍu nī maigām̐ka laṁdĕ
mānaga yappaḍinĕ māḍāḍem̐ gāga
monabuguṭṭu viḍisi musimusi navvu nībai
nānam̐bĕṭṭi sallidenu nagum̐bāḍu gādā
(||iṁka||)
tĕliyarādā nī mohamu tĕllavāri vachchinaṁdĕ
alugalega nīse viḍĕ muṁdidim̐ gāga
niluvugu niluvuna nī mohamu sūsi nenu
balimi sesi pĕnam̐gidem̐ baruveyadā
(||iṁka||)
yiravugādā nībaṁtamu yippuḍu nannum̐gūḍinaṁdĕ
pŏrasi ninnu baṭṭuvalĕm̐ bŏgaḍam̐ gāga
aridi śhrī vĕṁkaḍabadi āyamu laṁṭidininnu
yĕravugā ninnemanina yĕchchu kuṁdu gādā