(॥పల్లవి॥)
ఎవ్వరుచెప్పినా మనసేల మానును
యివ్వలవ్వలౌ గాక యేల మానును
(॥ఎవ్వరు॥)
కమ్ముకొన్న యింద్రియాలు గారడించఁగా జీవుఁ
డెమ్మెలఁ బొరలక మరేల మానును
యిమ్ములేనికోరికలు యెక్కెక్కు లాడఁగాను
వుమ్మడికర్మాలుసేయ కూర కేల మానును
(॥ఎవ్వరు॥)
పేరడిమదములెల్లా పెనగొనఁగా నొరుల
నీరసించ కీ దేహి యేలమానును
తీరనిచలము లివి తెలివి చెరుచఁగాను
యేరవెట్టుకొనియుండ కేలమానును
(॥ఎవ్వరు॥)
వుడివోనియాసలు వొత్తుకోలుసేయఁగాను
యిడియక యీప్రాణుఁ డేలమానును
కడువేగ శ్రీవెంకటనాథుఁడు గావఁగా
నెడయక కని మన కేలమానును
(||pallavi||)
ĕvvarusĕppinā manasela mānunu
yivvalavvalau gāga yela mānunu
(||ĕvvaru||)
kammugŏnna yiṁdriyālu gāraḍiṁcham̐gā jīvum̐
ḍĕmmĕlam̐ bŏralaga marela mānunu
yimmulenigorigalu yĕkkĕkku lāḍam̐gānu
vummaḍigarmāluseya kūra kela mānunu
(||ĕvvaru||)
peraḍimadamulĕllā pĕnagŏnam̐gā nŏrula
nīrasiṁcha kī dehi yelamānunu
tīranisalamu livi tĕlivi sĕrusam̐gānu
yeravĕṭṭugŏniyuṁḍa kelamānunu
(||ĕvvaru||)
vuḍivoniyāsalu vŏttugoluseyam̐gānu
yiḍiyaga yīprāṇum̐ ḍelamānunu
kaḍuvega śhrīvĕṁkaḍanāthum̐ḍu gāvam̐gā
nĕḍayaga kani mana kelamānunu