ఎవ్వరు సాకిరి చెప్పిరివే నీ తక్కుఁదనాలు
(॥పల్లవి॥)
ఎవ్వరు సాకిరి చెప్పిరివే నీ తక్కుఁదనాలు
వువ్విళ్లూరేటి బాస లొల్లరా నేను
(॥ఎవ్వ॥)
యిందరిలో మమ్ము నింత యేల ఱట్టుసేసేవు
ముందర నెవ్వరికైనా మొక్కరా నీవు
గొందులనే వెంగేలు కొలువులో వినయాలు
యెందు నేరిచితివి ని న్నేమందు నిఁకను
(॥ఎవ్వ॥)
నెయ్యపు సొమ్ము నాయింట నునిచితివి తనిసితి
యియ్యరా యెవ్వరికైనా యీవులు నీవు
కయ్యము లోలోనే గారవా లిందరిలోన
కొయ్యసాదుఁ దనములు కూడునా నేఁ డిఁకను
(॥ఎవ్వ॥)
గక్కన నన్నింతలోనే కాఁగిలించ వచ్చేవు
యెక్కువఁ గాఁగిలించరా యేమైనా నీవు
తక్కించి శ్రీవేంకటేశ తగ నన్నుఁ గూడితివి
చక్కనాయఁ బనులెల్లాఁ జాలు నీవేసాలు
(||pallavi||)
ĕvvaru sāgiri sĕppirive nī takkum̐danālu
vuvviḽlūreḍi bāsa lŏllarā nenu
(||ĕvva||)
yiṁdarilo mammu niṁta yela ṟaṭṭusesevu
muṁdara nĕvvarigainā mŏkkarā nīvu
gŏṁdulane vĕṁgelu kŏluvulo vinayālu
yĕṁdu nerisidivi ni nnemaṁdu nim̐kanu
(||ĕvva||)
nĕyyabu sŏmmu nāyiṁṭa nunisidivi tanisidi
yiyyarā yĕvvarigainā yīvulu nīvu
kayyamu lolone gāravā liṁdarilona
kŏyyasādum̐ danamulu kūḍunā nem̐ ḍim̐kanu
(||ĕvva||)
gakkana nanniṁtalone kām̐giliṁcha vachchevu
yĕkkuvam̐ gām̐giliṁcharā yemainā nīvu
takkiṁchi śhrīveṁkaḍeśha taga nannum̐ gūḍidivi
sakkanāyam̐ banulĕllām̐ jālu nīvesālu