(॥పల్లవి॥)
ఎవ్వరు గలరమ్మ యిఁక నాకు
నెవ్వగలలోఁ జిత్తము నెలకొన్నదిపుడు
(॥ఎవ్వరు॥)
మనసుకోరిక దీని మానిపెదనంటినా
వొనగూడి మనసు నావొద్దలేదు
పెనఁగి తమకము వా పెదనంటినా మేన
అనయమువెరవు దానై యున్నదిపుడు
(॥ఎవ్వరు॥)
చింత తాలిముల ముంచెదనంటినా మేన
సంతాపములు సేయఁ జలపట్టెను
అంతరంగము నాదియంటివా నెలవున
సంతతమునాతఁడే జట్టిగొనె నిపుడు
(॥ఎవ్వరు॥)
సింగారపుమేను నాచేతికి లోనంటినా
అంగవించి పరవశమై యున్నది
యింగితమెరిఁగి వేంకటేశుఁడు నాకంటినా
కంగి నన్నుఁ గారించి కలసెనిపుడు
(||pallavi||)
ĕvvaru galaramma yim̐ka nāgu
nĕvvagalalom̐ jittamu nĕlagŏnnadibuḍu
(||ĕvvaru||)
manasugoriga dīni mānibĕdanaṁṭinā
vŏnagūḍi manasu nāvŏddaledu
pĕnam̐gi tamagamu vā pĕdanaṁṭinā mena
anayamuvĕravu dānai yunnadibuḍu
(||ĕvvaru||)
siṁta tālimula muṁchĕdanaṁṭinā mena
saṁtābamulu seyam̐ jalabaṭṭĕnu
aṁtaraṁgamu nādiyaṁṭivā nĕlavuna
saṁtadamunādam̐ḍe jaṭṭigŏnĕ nibuḍu
(||ĕvvaru||)
siṁgārabumenu nāsedigi lonaṁṭinā
aṁgaviṁchi paravaśhamai yunnadi
yiṁgidamĕrim̐gi veṁkaḍeśhum̐ḍu nāgaṁṭinā
kaṁgi nannum̐ gāriṁchi kalasĕnibuḍu