ఎవ్వరివాఁడాఁ గాను యేమందు నిందుకు
(॥పల్లవి॥)
ఎవ్వరివాఁడాఁ గాను యేమందు నిందుకు
నవ్వుచు నాలోని హరి నన్నుఁ గావవే
(॥ఎవ్వరి॥)
కోపులరాజులనెల్ల కొలిచి కొన్నాళ్ళు మేను
చూపుడుఁబూఁట వెట్టితి సొగసి నేను
యేపున సంసారమున ఇదిగాక కమ్మటాను
దాపుగ తొర్లుఁబూఁట తగిలించుకొంటిని
(॥ఎవ్వరి॥)
మొదలఁ గర్మములకు మోసపోయి యీ బ్రదుకు
కుదువపెట్టితి నే గురి గానక
వెదకి కామునికి విషయములకు నే
అదివో నావయసెల్ల నాహివెట్టితిని
(॥ఎవ్వరి॥)
ఇప్పుడే శ్రీవేంకటేశ యీడేర్చి నామనసు
కప్పినగురుఁడు నీకు క్రయమిచ్చెను
వొప్పించి రిందరు బలువుఁడు చేపట్టెననుచు
అప్పులెల్లఁబాసి నీసొమ్మైతినేనయ్యా
(||pallavi||)
ĕvvarivām̐ḍām̐ gānu yemaṁdu niṁdugu
navvusu nāloni hari nannum̐ gāvave
(||ĕvvari||)
kobularājulanĕlla kŏlisi kŏnnāḽḽu menu
sūbuḍum̐būm̐ṭa vĕṭṭidi sŏgasi nenu
yebuna saṁsāramuna idigāga kammaḍānu
dābuga tŏrlum̐būm̐ṭa tagiliṁchugŏṁṭini
(||ĕvvari||)
mŏdalam̐ garmamulagu mosaboyi yī bradugu
kuduvabĕṭṭidi ne guri gānaga
vĕdagi kāmunigi viṣhayamulagu ne
adivo nāvayasĕlla nāhivĕṭṭidini
(||ĕvvari||)
ippuḍe śhrīveṁkaḍeśha yīḍersi nāmanasu
kappinagurum̐ḍu nīgu krayamichchĕnu
vŏppiṁchi riṁdaru baluvum̐ḍu sebaṭṭĕnanusu
appulĕllam̐bāsi nīsŏmmaidinenayyā