(॥పల్లవి॥)
ఎఱుఁగుదుమిఁక మమ్ము నేల రేఁచీనే
మఱవమెపుడు నివి మనసులోననవే
(॥ఎఱు॥)
తన నగవులె కావా తరుణులకెల్లాను
చెనకేవేళ ముత్యాల నేసలైనవి
పనివడి తనచేతి పచ్చిచేఁతలె కావా
ఘనమై మరుచావడికళలు దించేవి
(॥ఎఱు॥)
నేటిమాటలె కావా నెలఁతులకెల్లాను
మాటులేని వలపుల మందులైనవి
కోటి సేయ తానడచే గుణములివె కావా
పాటించి రతియాసల బంతి సాగించినవి
(॥ఎఱు॥)
చూపులివియె కావా సూటులై మాబోంట్లకు
రేపుమాపు కడుఁబెరరేఁపులైనవి
యేపున శ్రీ వెంకటేశుఁడిదె తానె మమ్ముఁగూడె
తీపుల మోవికెంపుల తిద్దుబడియైనవి
(||pallavi||)
ĕṟum̐gudumim̐ka mammu nela rem̐sīne
maṟavamĕbuḍu nivi manasulonanave
(||ĕṟu||)
tana nagavulĕ kāvā taruṇulagĕllānu
sĕnageveḽa mutyāla nesalainavi
panivaḍi tanasedi pachchisem̐talĕ kāvā
ghanamai marusāvaḍigaḽalu diṁchevi
(||ĕṟu||)
neḍimāḍalĕ kāvā nĕlam̐tulagĕllānu
māḍuleni valabula maṁdulainavi
koḍi seya tānaḍase guṇamulivĕ kāvā
pāḍiṁchi radiyāsala baṁti sāgiṁchinavi
(||ĕṟu||)
sūbuliviyĕ kāvā sūḍulai māboṁṭlagu
rebumābu kaḍum̐bĕrarem̐pulainavi
yebuna śhrī vĕṁkaḍeśhum̐ḍidĕ tānĕ mammum̐gūḍĕ
tībula movigĕṁpula tiddubaḍiyainavi