(॥పల్లవి॥)
ఎరవై దూరితిమి యిన్నాళ్ళదాఁకా నిన్ను
సరసములాడఁగాను సాదించేమా
(॥ఎరవై॥)
వల్లెవేసి కోడెలను వంచుకొనేయట్టి నీకు
చెల్లునెంత నీవు చేఁత చేసినా మమ్ము
వెల్లవిరిగా దొంగిలి వెన్నలు దినినచోట
పల్లదాలేమాడినాను పాటివట్టేమా
(॥ఎరవై॥)
మెండుగఁ జీరలుదీసి మెరసిన చేతుల
దుండగాలెంత నించినా దోసమనేమా
అండనే పదారువేల ఆయాలు మోచిన నీమై
వొండె మాచన్నులు మోవనోపదనీనా
(॥ఎరవై॥)
గోవుల చన్నులు నోర గుమ్మలాడిన నీమోవి
యీవల మాకియ్యఁగాను యెంగిలనేమా
శ్రీ వేంకటేశ నన్నుఁజేరి యిట్టె కూడితి
వావిరినెంతమెచ్చినా వలదనేనా
(||pallavi||)
ĕravai dūridimi yinnāḽḽadām̐kā ninnu
sarasamulāḍam̐gānu sādiṁchemā
(||ĕravai||)
vallĕvesi koḍĕlanu vaṁchugŏneyaṭṭi nīgu
sĕllunĕṁta nīvu sem̐ta sesinā mammu
vĕllavirigā dŏṁgili vĕnnalu dininasoḍa
palladālemāḍinānu pāḍivaṭṭemā
(||ĕravai||)
mĕṁḍugam̐ jīraludīsi mĕrasina sedula
duṁḍagālĕṁta niṁchinā dosamanemā
aṁḍane padāruvela āyālu mosina nīmai
vŏṁḍĕ māsannulu movanobadanīnā
(||ĕravai||)
govula sannulu nora gummalāḍina nīmovi
yīvala māgiyyam̐gānu yĕṁgilanemā
śhrī veṁkaḍeśha nannum̐jeri yiṭṭĕ kūḍidi
vāvirinĕṁtamĕchchinā valadanenā