ఎప్పుడును నీ మనసు యెరఁగని కల్లలేదు
(॥పల్లవి॥)
ఎప్పుడును నీ మనసు యెరఁగని కల్లలేదు
ముప్పిరిగొనేటి యీ మోసమేలయ్యా
(॥ఎప్పు॥)
వలపులు సరివచ్చె వనిత యిందుకు మెచ్చె
వెలినేల లోనికిఁక విచ్చేయరాదా
యెలమి సరిబేసికి యిదె సుద్ది నిన్నననేల
నిలువు నివ్వెరగులు నీకేలయ్యా
(॥ఎప్పు॥)
మాటలు తారుకాణాయ మగువకుఁ బ్రియమాయ
మాటికి నవ్వఁగనేల మన్నించరాదా
తేటలుగా నీనిజాలే తెలిసీఁ జెలులకెల్ల
యీటుతోడి కుచ్చితాలు యిఁకనేలయ్యా
(॥ఎప్పు॥)
రతిఁ దమకము నిండె రమణిభాగ్యము పండె
కతలేల పంతములు గైకొనరాదా
యితవై శ్రీవెంకటేశ యింతినిట్టె కూడితివి
మతకరి తరితీపు మరియేలయ్యా
(||pallavi||)
ĕppuḍunu nī manasu yĕram̐gani kallaledu
muppirigŏneḍi yī mosamelayyā
(||ĕppu||)
valabulu sarivachchĕ vanida yiṁdugu mĕchchĕ
vĕlinela lonigim̐ka vichcheyarādā
yĕlami saribesigi yidĕ suddi ninnananela
niluvu nivvĕragulu nīgelayyā
(||ĕppu||)
māḍalu tārugāṇāya maguvagum̐ briyamāya
māḍigi navvam̐ganela manniṁcharādā
teḍalugā nīnijāle tĕlisīm̐ jĕlulagĕlla
yīḍudoḍi kuchchidālu yim̐kanelayyā
(||ĕppu||)
radim̐ damagamu niṁḍĕ ramaṇibhāgyamu paṁḍĕ
kadalela paṁtamulu gaigŏnarādā
yidavai śhrīvĕṁkaḍeśha yiṁtiniṭṭĕ kūḍidivi
madagari taridību mariyelayyā