ఎప్పుడును గుట్టుతోడి యిల్లాండ్లము నేము
(॥పల్లవి॥)
ఎప్పుడును గుట్టుతోడి యిల్లాండ్లము నేము
వొప్పుగ సిగ్గు విడువ నోజగాదు మాకును
(॥ఎప్పు॥)
మాటమాటలను నీకు మనసిచ్చి మెచ్చి యాపె
కాటుకకన్నులఁ జూచి కరఁగించీని
తేటలు నేరుచునాపె తేలించనోపునాపె
యేఁటికి యవ్వరిపొందులేమిబాఁతి యిఁకను
(॥ఎప్పు॥)
చేయివేసి చేయివేసి చెక్కునొక్కి చేత మొక్కి
మాయపు నవ్వులు నవ్వి మరిగించీని
చాయలకు వచ్చునాపె సరసములాడునాపె
ఆయనాయ వున్నసుద్దులాడనేల యిఁకను
(॥ఎప్పు॥)
వలపులు చల్లిచల్లి వాడికెగా నిన్నుఁగూడి
యెలయించనేర్చునాపె యిన్నిటానాపె
అలరి శ్రీ వేంకటేశ అప్పటి నన్నుఁగూడితి
తొలుతటిసుద్దులేల దొమ్ములేల యిఁకను
(||pallavi||)
ĕppuḍunu guṭṭudoḍi yillāṁḍlamu nemu
vŏppuga siggu viḍuva nojagādu māgunu
(||ĕppu||)
māḍamāḍalanu nīgu manasichchi mĕchchi yābĕ
kāḍugagannulam̐ jūsi karam̐giṁchīni
teḍalu nerusunābĕ teliṁchanobunābĕ
yem̐ṭigi yavvaribŏṁdulemibām̐ti yim̐kanu
(||ĕppu||)
seyivesi seyivesi sĕkkunŏkki seda mŏkki
māyabu navvulu navvi marigiṁchīni
sāyalagu vachchunābĕ sarasamulāḍunābĕ
āyanāya vunnasuddulāḍanela yim̐kanu
(||ĕppu||)
valabulu sallisalli vāḍigĕgā ninnum̐gūḍi
yĕlayiṁchanersunābĕ yinniḍānābĕ
alari śhrī veṁkaḍeśha appaḍi nannum̐gūḍidi
tŏludaḍisuddulela dŏmmulela yim̐kanu